ายในพื้นที่จิตของลู่เฉิน
ชายหนุ่มเพียงแค่มองดูเขาอยู่เงียบ ๆ ราวกับมองคนโง่คนหนึ่ง
ชิงอีถงยังคิดว่าลู่เฉินไม่รู้เรื่อง “ยังไม่ยอมแพ้ดี ๆ หรือ?”
“เจ้าไม่คิดว่าเจ้านั้นโง่เขลาหรือ?” เพียงประโยคเดียวของลู่เฉิน ทำให้ชิงอีถงตกตะลึงขึ้นมา
“เจ้า เหตุใดเจ้าจึงไม่เป็นอันใด?” ชิงอีถงไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าพูดไปหมดแล้ว ศาสตราวุธวิญญาณนี้ของเจ้าอ่อนแอเกินไป!”
“เป็นไปไม่ได้! ศาสตราวุธวิญญาณของข้าสามารถทำให้ยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนคนหนึ่งบ้าคลั่งขึ้นมาได้อย่างงายดาย!” ชิงอีถงยังคงยืนยัน
ลู่เฉินแสยะยิ้ม “เช่นนั้น เจ้าจงดูให้ดี”
สิ้นเสียงลู่เฉิน คำสาปภูตจึงพันรัดศาสตราวุธวิญญาณนี้ไว้ จากนั้นกุ่ยเจี่ยจึงปรากฏตัวออกมาและกลืนกินศาสตราวุธวิญญาณนี้ลงไปทันที
เนื่องจากาสตราวุธวิญญาณนี้ถูกรวมเป็นร่างเดียวกันกับชิงอีถง
ดังนั้นเมื่อศาสตราวุธวิญญาณถูกกลืนกินไปในขณะนั้น วิญญาณของชิงอีถงจึงได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงทันที เขาจึงก่นด่าออกมา “เจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ใครจะรู้ว่าบริเวณรอบ ๆ จะปรากฏปราการวิญญาณขึ้นมาทันที และล้อมรอบเขาไว้ทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้
ชิงอีถงหวาดกลัวจนพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “นี่เกิดเรื่องใดขึ้น?”
“นี่คือโลกของข้า ข้าคิดจะทำอย่างไรก็ย่อมได้!”
“แต่ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้ามากนัก!” ชิงอีถงรู้ดีว่าที่นี่คือพื้นที่จิตของลู่เฉิน แต่เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีพื้น
