ที่จิตที่แข็งแกร่งเพียงนี้
ใครจะรู้ว่าลู่เฉินสามารถสร้างปราการวิญญาณขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ทำให้ชิงอีถงไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต้านทาน
แต่ชิงอีถงคิดมาโดยตลอดว่าตนนั้นแข็งแกร่งกว่าลู่เฉิน ดังนั้นจึงรู้สึกสงสัย
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “แข็งแกร่งกว่าข้า? เจ้ามั่นใจเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“ไร้สาระ! ในโถงรายนามนี้ ระดับความแข็งแกร่งพลังของข้า อย่างน้อยก็อยู่ในสิบอันดับแรก!” ชิงอีถงพูดด้วยท่าทางอวดดี
เมื่อลู่เฉินได้ยินเช่นนั้น ก็ได้สติขึ้นมาทันที “เจ้าคือโถงรายนาม?”
“ใช่!”
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมา “เช่นนั้น พวกเราสามารถตกลงกันดี ๆ ได้”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ถ้าหากเจ้าไม่อยากให้วิญญาณของเจ้าเหมือนกับศาสตราวุธวิญญาณที่ถูกของสิ่งนี้ของข้ากลืนกินไป จงยอมจำนนต่อข้าซะ มิเช่นนั้น ข้าจะมอบวิญญาณของเจ้าให้แก่มัน เมื่อถึงเวลานั้น” ชายหนุ่มข่มขู่
ชิงอีถงพูดด้วยความโมโห “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่าข้ากลัวหรือ?”
“โอ้? ไม่กลัวหรือ?” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองชิงอีถง
“หุบเขาลึกของพวกเรามีเคล็ดวิชาภูตอยู่มาก ถึงเจ้าจะกักขังวิญญาณของข้าไว้เช่นนี้ แต่หากข้าคิดจะหนีก็ย่อมได้!”
“โอ้?”
“ทางที่ดีเจ้าควรปล่อยข้าไป มิเช่นนั้นถ้าหากข้าหนีออกไป ข้าจะฆ่าเจ้าแน่!”
ชายหนุ่มไม่อยากเสียเวลาอีก จึงเพิ่มตราประทับวิญญาณให้อีกฝ่ายทันที ชิงอีถงคิดจะหนี แต่เพราะเขาไม่มีพลังวิญญาณจึงไม่สามารถต้านทานได้ จึงทำได้เพียงพูดด้วยความโมโหว่า “
