ั้นคือชายผู้หนึ่ง
ชายคนนี้มีแววตาว่างเปล่า และคนอื่น ๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขันไม่รู้ว่าเขาคือผู้ใด
มีคนเอ่ยดูถูกเขาว่า “ตอนนี้เป็นการแข่งขัน จะให้หลบออกไปได้อย่างไร?”
ใครจะคิดว่าคนคนนั้นใช้เพียงฝ่ามือเดียวโจมตีไปยังอีกฝ่าย จากนั้นฝ่ามือนี้ก็ส่งเสียงประหลาดบางอย่าง จนอีกฝ่ายหมดสติและล้มลงไปทันที
ผู้แข่งขันคนอื่น ๆ ต่างก็หวาดกลัว ส่วนผู้ที่มองดูอยู่ภายนอกเขตแดนนั้น แต่ละคนตกตะลึงจนหน้าถอดสี
ปรมาจารย์หยวนเห็นว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น จึงรีบตะโกนขึ้นมาทันที “ชิงอีถง ที่แท้เจ้าก็เข้าไปครอบครองร่างของผู้อื่น?”
ผู้ที่ถูกครอบครองร่างอยู่นั้นมองไปยังปรมาจารย์หยวนพลางยิ้มชั่วร้าย “กฎของการแข่งขันไม่ได้บอกว่าไม่สามารถครอบครองร่างได้!”
ปรมาจารย์หยวนร้อนใจ“เจ้าสารเลว!”
ฟ่านหลงจึงตะโกนมาจากใต้ต้นไม้นั่นว่า “ปรมาจารย์หยวน ท่านรอเก็บศพแทนเจ้าหนุ่มผู้นั้นเถิด!”
ปรมาจารย์หยวนจึงทำได้เพียงเอ่ยเตือนลู่เฉิน “ระวังตัว ชายผู้นั้นถูกชิงอีถงครอบครองร่างไว้”
ทุกคนจึงรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แต่ผู้เข้าร่วมการทดสอบนั้นต่างก็ถอยออกมาด้านข้าง ‘เก้าอี้นั่ง’ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ‘การต่อสู้’ ของชิงอีถงและลู่เฉิน
แต่ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกกลัว ยังคงนั่งตรงนั้นอย่างสบายใจ
ชิงอีถงจ้องมองไปยังอีกฝ่าย “เจ้าหนุ่ม เพียงแค่เจ้าตอบคำถามข้ามาดี ๆ ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป แต่ถ้าไม่ละก็ ข้าจะทำให้เจ้าเป็นเหมือนเขา หลับใหล จากนั้นข้าจึงค่อยจัดการ
