บทที่ 605 ไม่มีคุณสมบัติ? เช่นนั้นถ้าข้าเอาชนะเจ้าล่ะ?
เห็นเพียงด้านหน้ามีเก้าอี้หินอยู่บางส่วน แต่บนเก้าอี้หินมีคนนั่งอยู่ คนเหล่านั้นนั่งนิ่งไม่ขยับกาย ขณะเดียวกันบริเวณรอบ ๆ ก็ยังมีคนอยู่จำนวนไม่น้อย
คนเหล่านี้คิดจะ ‘แย่ง’ ที่นั่งของผู้อื่น จึงเข้าไปโจมตีคนที่ ‘นั่ง’ อยู่ตรงนั้น
คนที่ ‘นั่ง’ อยู่ บางครั้งต้องการที่จะต้านทานการโจมตีของคนเหล่านั้น จนกระทั่งถูกคนจับตัวไป ผู้ที่โจมตีเหล่านั้นก็จะเข้ามาครอบครอง ‘ที่นั่ง’ นี้ทันที
ดังนั้นทุกขั้นตอนจึงดูเหมือนการแข่งขันกัน
โดยเฉพาะผู้ที่ถูกโจมตี หากได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถต่อสู้ได้ ก็จะถูกคนนำตัวไป
“นี่เป็นเพียงการทดสอบแรก แย่งที่นั่ง ผู้ที่พ่ายแพ้นั้นก็จะถูกนำตัวไปจัดการ” ปรมาจารย์หยวนอธิบาย
ลู่เฉินไม่เข้าใจ “ทุกวันมีผู้ต้องการเข้าไปยังหุบเขาลึกมากเพียงนี้เลยหรือ?”
“มีทั้งถูกจับมา มีทั้งถูกพามา มีทั้งเข้ามาเอง ดังนั้นทุกวันจึงมีคนจำนวนมากมาที่นี่”
“เช่นนั้น หนึ่งกลุ่มมีกี่คน?”
“ยี่สิบคน แย่งห้าที่นั่ง ทุกวัน วันละสองรอบ” ปรมาจารย์หยวนตอบ
“ยี่สิบคน แย่งชิงห้าที่นั่ง? เช่นนั้นที่เหลืออีกสิบห้าคน คงจะไม่ตายหรอกนะ?”
“มีทั้งตายระหว่างการโจมตี มีทั้งถูกจัดการหลังจากพ่ายแพ้” ปรมาจารย์หยวนพูดด้วยความลำบากใจ
ลู่เฉินจึงถามขึ้นมาว่า “เช่นนั้น ข้าจะเริ่มได้เมื่อใด?”
“ข้าจะไปถามก่อน”
ปรมาจารย์หยวนเดินไปยังกระท่อมไม้หลังเล็กที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นจ
