บทที่ 602 ครั้งนี้ถูกกับดักผลงานชิ้นเอกของตนเสียแล้ว!
“เจ้าอยู่ที่นี่ ทำลายก้อนหินที่หวงแหนของข้า เจ้ายังคิดจะให้ข้าคุยกับเจ้าดี ๆ อย่างนั้นหรือ?” ผู้ที่ถูกเรียกว่าปรมาจารย์หยวนพูดด้วยความโมโห
ลู่เฉินมองไปยังก้อนหินที่แห้งเหือดรอบ ๆ พลางยิ้มออกมา “เจ้าสามารถควบคุมก้อนหินเหล่านี้ได้?”
“เหตุใดจึงต้องบอกเจ้า?” ปรมาจารย์หยวนดูถูก
“เจ้าไม่ต้องบอกข้าก็ได้ แต่ข้าจะทำให้เจ้าพูดเอง!”
ปรมาจารย์หยวนรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าขันเกินไป เขาจ้องมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “เป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ผู้หนึ่ง กล้าอวดดีเพียงนี้เชียวหรือ?”
ลู่เฉินไม่ได้โต้ตอบ แต่มองไปยังก้อนหินที่เพิ่งลอยออกมาจากรอยแตกร้าว จากนั้นจึงปล่อยพลังปราณออกไป ทว่าพลังปราณนี้ได้โจมตีไปยังปรมาจารย์หยวน
ทว่าก้อนหินก้อนนั้นก็ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงลอยไปยังปรมาจารย์หยวนทันที
ปรมาจารย์หยวนจึงรีบยื่นแขนเสื้อด้านขวาออกมาแล้วสะบัด ก้อนหินเหล่านั้นจึงถูกดูดเข้าไปภายในแขนเสื้อ เขาพูดด้วยความพึงพอใจว่า “ข้าคุ้นเคยกับก้อนหินเหล่านี้!”
“ข้าคิดแล้วเชียวแล้วว่าเหตุใดแขนเสื้อของเจ้าจึงกว้างใหญ่เพียงนี้! แท้จริงแล้วก็ใช้เพื่อดูดก้อนหินเหล่านี้นี่เอง!” ชายหนุ่มยิ้ม
“แน่นอน นี่คือสมบัติวิญญาณของข้า!” ปรมาจารย์หยวนพูดด้วยความภูมิใจ
ลู่เฉินฉีกยิ้มก่อนจะตอบกลับ “เช่นนั้นให้ข้ายืมใช้เสียหน่อย?”
“เจ้าหนุ่ม เจ้ากำลังไม่เข้าใจสถานการณ
