กหน้าอย่างตื่นเต้น “เจ้าค่ะ ใต้เท้า”
“เช่นนั้นตอนนี้ข้ามีสิ่งให้เจ้าทำ”
ปีศาจเฒ่ามองไปที่ลู่เฉินด้วยความประหลาดใจ “ใต้เท้า ท่านสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ”
หลังจากที่ลู่เฉินออกคำสั่งแล้ว ปีศาจเฒ่าก็พยักหน้าและออกจากที่นี่ไป และหลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกจากป่า เขาก็พาทุกคนออกไป
เมื่อเห็นว่าไม่มีหมอกสีขาวอยู่รอบ ๆ หั่วลั่งก็สงสัย “ท่านพี่ ปีศาจเฒ่าไปไหนแล้วล่ะ?”
“จัดการแล้ว”
หั่วลั่งถามด้วยความประหลาดใจ “จัดการได้จริง ๆ หรือ?”
ชายหนุ่มมองไปที่หั่วลั่งและยกยิ้ม “หรือเจ้าต้องการให้ข้าเรียกนางมา?”
“อย่า!” หั่วลั่งส่ายศีรษะทันที
ฟาเทียนที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะดังลั่น “คนขี้ขลาด!”
หั่วลั่งย่อมอยากจะแก้ตัว ในขณะที่ลู่เฉินมองไปที่เจี่ยอัน “เจ้าเห็นสถานการณ์ภายในห้าร้อยก้าวหรือไม่?”
“เห็น!”
“เช่นนั้นก็เดินตรงไป” ลู่เฉินพูดกับเจี่ยอัน
เจี่ยอันพยักหน้า จากนั้นใช้ดวงตาแปลก ๆ มองไปข้างหน้าและนำทางไป
ลู่เฉินเองก็วางอสูรตาเดียวไว้บนไหล่ เพื่อที่เขาจะได้สามารถระบุสถานการณ์ได้ภายในระยะหนึ่งร้อยก้าว
ระหว่างนั้น หั่วลั่งได้ถามฟาเทียนว่า “หลวงจีนน้อย เหตุใดตาของเขาถึงเป็นเช่นนี้?”
“เขาสามารถมองเห็นสถานการณ์ได้ในระยะห้าร้อยก้าว” ฟาเทียนอธิบาย
“ห้าร้อยก้าว? ไกลขนาดนั้นเลยหรือ?”
“อืม!”
“ช่างน่าทึ่งนัก”
ในยามนี้เจี่ยอันกล่าวกับลู่เฉินว่า “ท่านหมอเทวดาลู่ มีภูเขาอยู่ข้างหน้า และมันยังว่างเปล่า ดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย”
ล
