ในหุบเขาลึกจริง ๆ ให้รออยู่ที่นี่ บางทีเจ้าอาจจะฆ่าคนของหุบเขาลึกได้”
“ปกติแล้วคนพวกนั้นจะออกมาเมื่อไหร่?” ลู่เฉินถามอย่างสงสัย
“บางครั้งก็ปีละครั้ง บางครั้งก็สองสามปีครั้ง ไม่แน่นอน” ปีศาจเฒ่าตอบ
“เช่นนั้นข้าจะไปเอง”
“เจ้าจะไปเอง?” ปีศาจเฒ่ารู้สึกว่าอีกฝ่ายบ้าไปแล้ว แต่ลู่เฉินไม่ได้อธิบาย เพียงแต่ออกจากห้วงจิตสำนึกของนาง
ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังศึกษาเกี่ยวกับเขตแดนของคู่ต่อสู้อีกด้วย
ปีศาจเฒ่าถามแปลก ๆ “เจ้ากำลังทำอันใด?”
“ช่วยเจ้าปลดผนึก”
“อันใดนะ? เจ้าปลดผนึกของข้าได้?” ปีศาจเฒ่าพูดอย่างตื่นเต้น
ชายหนุ่มไม่ได้อธิบาย แต่เมื่อลู่เฉินใช้เคล็ดวิชาทำลายผนึก เสียงอันทรงพลังก็ดังมาจากผนึก “ใคร! ใครกันที่ทำลายผนึกของข้า!”
