ข้าใจหรือ?”
“บางคนเคยใช้สมบัติวิญญาณเพื่อผ่านบึงของข้า แต่เมื่อพวกเขาไปถึงที่ที่สองหรือสามแล้วก็มักจะหนีกลับมา และจบลงด้วยความทุกข์ยาก จากนั้นข้าก็ใช้การสะกดจิตเพื่อสะกดจิตพวกเขา และเห็นว่าพวกเขาไปที่ใดมา” ปีศาจเฒ่าเล่าทุกสิ่งที่นางรู้ให้ลู่เฉินฟัง
“ให้ข้าดูความทรงจำของพวกเขา”
ปีศาจเฒ่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรวบรวมเมฆหมอกสีขาวไปอยู่ต่อหน้าลู่เฉิน จากนั้นพลันมีรูปภาพหลายรูปในหมอกสีขาว ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นความทรงจำของผู้คนที่แตกต่างกัน
เห็นเพียงว่าด้านหลังบึงน้ำเป็นภูเขา และภูเขานั้นก็เปลือยเปล่าและดูไม่แตกต่างกัน แต่เมื่อผู้คนขึ้นไป พวกเขาจะรู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว และในที่สุดก็ล้มลงตรงนั้นแล้วเหือดแห้งไป
“เจ้าเห็นแล้วสินะ? เหล่าผู้ทรงพลังนั้นเมื่อไปถึงก็ไร้ซึ่งพลังโดยสิ้นเชิง แล้วก็ล้มลงกลายเป็นโครงกระดูก” ปีศาจเฒ่ากล่าว
ชายหนุ่มจึงกล่าวว่า “ไปที่ที่สามต่อ”
ปีศาจเฒ่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปล่อยสถานที่ที่สามออกมา
เห็นเพียงครั้งนี้เป็นแดนหิมะ ทันทีที่คนเหล่านั้นเข้ามา พวกเขาก็ถูกแช่แข็ง แม้ว่าบางคนจะหนีรอดไปได้ ร่างกายของพวกเขาก็แหลกสลายไปทุกส่วน ราวกับว่าพวกเขาจะตายได้ทุกเมื่อ
“สถานที่ที่สามนี้น่ากลัวยิ่งกว่า เจ้าจะถูกแช่แข็งอยู่ที่นั่น ถ้าเจ้าหนีไม่ทัน เจ้าจะต้องตาย” ปีศาจเฒ่ารู้สึกอึดอัดเมื่อนึกถึงสถานที่ที่น่ากลัวแห่งนี้
ลู่เฉินพลันสงบลง “ข้าเข้าใจแล้ว”
“ถ้าเจ้ามีความแค้นกับคน
