วกเขาก็สามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วหากต่อสู้กับพลังของข้า ดังนั้นพวกผู้เฒ่าในหุบเขาลึกจึงผนึกข้าไว้ที่นี่ เพื่อที่ข้าจะได้ไม่สามารถหลบหนีออกไปได้ และในนี้ก็สามารถจัดหาสถานที่ให้ชนรุ่นหลังของพวกเขาฝึกฝนได้ตลอดเวลา” ยิ่งปีศาจชราคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ถามว่า “แล้วเจ้าล่ะ? มีที่มาจากที่ใด? อยู่ที่นี่มานานเพียงใดแล้ว?”
“เดิมทีข้าเป็นต้นไม้บึงขาว หลังจากที่ข้าถูกผู้คนในหุบเขาลึกนี้จับตัวไปเมื่อห้าหมื่นปีก่อน พวกเขาก็ผนึกข้าไว้ที่นี่ ทำให้วิญญาณและร่างจริงของข้าไม่สามารถออกจากดินแดนนี้ได้ และข้าก็อยู่ที่นี่ไปวัน ๆ เท่านั้น”
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เฉินก็ถามว่า “แล้วเจ้ารู้เรื่องหุบเขาลึกนี้มากแค่ไหน?”
“ข้ารู้เพียงว่าวิชาวิญญาณที่พวกเขาฝึกฝนนั้นแปลกประหลาดมาก ส่วนเรื่องอื่นข้าก็ไม่รู้อันใดมากนัก” ปีศาจเฒ่าอธิบาย
“หุบเขา อยู่ไกลจากที่นี่หรือไม่?” ลู่เฉินถามหลังจากขบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
ปีศาจเฒ่าถามแปลก ๆ “อันใดนะ? เจ้าอยากไปหุบเขาลึกหรือ?”
“อืม!”
“เช่นนั้นเจ้าควรล้มเลิกแผนนี้ซะ” ปีศาจเฒ่าเกลี้ยกล่อม
“มีอันใดผิดปกติหรือ?”
“มีสถานที่สามแห่งที่จะไปหุบเขาลึกได้ และข้านับว่าเป็นที่แรก แต่ที่ที่สองและที่ที่สามน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเจ้าอยากไปที่นั่น นอกจากคนของหุบเขาลึกก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้อีก” ปีศาจเฒ่าอธิบาย
“โอ้? เจ้าเ
