บทที่ 596 ที่นี่แปลกประหลาดมาก
ฟาเทียนและคนอื่น ๆ ก็อยากรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ลู่เฉินมองไปที่หั่วลั่ง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าจะไปที่ส่วนนี้ของทางเดินที่เจ็ดของพระราชวังสินธุเหมันต์ แต่ข้าไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้ ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะคุ้นเคยกับบริเวณโดยรอบ”
“เท่าที่ข้าเคยไปมา ข้าคุ้นเคยกับสถานที่ส่วนใหญ่ ยกเว้นบางที่ที่ข้ายังไม่เคยไป” หั่วลั่งพูดอย่างเคอะเขิน
ผู้นำตระกูลหั่วกลับมีท่าทีเคร่งขรึม “ใต้เท้า ถ้าท่านอยากหาคนนำทางให้ท่าน ข้าสามารถจัดหาคนที่มีประสบการณ์จากตระกูลหั่วได้ แต่เด็กคนนี้ เขายังเด็ก ข้าเกรงว่า…”
“วางใจเถิด มีข้าอยู่ เขาจะไม่เป็นอันตรายใด ๆ” ชายหนุ่มเอ่ยรับรองกับผู้นำตระกูลหั่ว
“แต่นี่…” ผู้นำตระกูลหั่วนึกถึงข้อมูลสองฉบับที่ลู่เฉินพบ จึงกลัวที่จะให้หั่วลั่งไปด้วย ถึงอย่างไรบรรพบุรุษก็มีคำสั่งให้เชื่อฟังอีกฝ่ายทุกอย่าง ดังนั้นผู้นำตระกูลหั่วจึงไม่กล้าพูดคำใดไปมากกว่านี้
หั่วลั่งอยากออกไปจริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งครั้งนี้เป็นการได้ออกไปเที่ยวเล่นอย่างเปิดเผย ดังนั้นเขาย่อมอยากไป เขาจึงรีบพูดกับผู้นำตระกูลหั่วว่า “ท่านพ่อ ให้ข้าไปเถอะ”
“เจ้านี่มัน…” ผู้นำตระกูลหั่วขมวดคิ้ว
“ท่านพ่อ ดูสิ ข้าแก่ขนาดนี้แล้ว ถ้าข้าไม่ออกไป ข้าจะหาภรรยาได้อย่างไร? ข้าจะพาหลานชายของท่านกลับมาได้อย่างไร?” คำพูดของหั่วลั่งทำให้หัวใจของผู้นำตระกูลหั่วเต้นระรัว
แต่ผู้นำตระกูลหั่วก็ยังคงกังวลเกี่ยว