ละไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้
ในขณะที่ลู่เฉินจับเถาวัลย์เหล่านั้นและค่อย ๆ ปล่อยให้ ‘ตะไคร่น้ำ’ เหล่านั้นหลุดร่วงหล่นออกไปจากร่างกายของเขา
คุณชายฟางเอ๋อรู้ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปตนอาจจะต้องตาย ดังนั้นจึงคิดหนีออกไปจากที่นี่ทันที
แต่ชายหนุ่มจะปล่อยให้เขาหนีไปได้อย่างไร โดยเฉพาะเมื่อเขาจับเถาวัลย์เหล่านั้นไว้ ซึ่งป็นส่วนหนึ่งบนร่างกาย ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถหนีไปได้ ทำได้เพียงก่นด่าออกมา
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง คุณชายฟางเอ๋อทนต่อไปไม่ไหว จนกระทั่ง ‘ตะไคร่น้ำ’ บนร่างร่วงหล่นไปทั้งหมด คุณชายฟายเอ๋อจึงฟื้นฟูร่างกายเดิม แต่บนร่างนั้นเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ราวกับถูกคนฟันใส่มามากมายนับไม่ถ้วน
ภาพนี้ทำให้ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็มองหน้ากัน อยากรู้เป็นอย่างมากกว่าคุณชายฟางเอ๋อคิดจะทำเช่นไร แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามอีกฝ่าย พวกเขาจึงทำได้เพียงเฝ้ามองต่อไปเท่านั้น
ลู่เฉินนั่งลงพลางจ้องมองไปยังคุณชายฟางเอ๋อ เพื่อพิจารณาร่างกายของอีกฝ่าย เพราะว่าเมื่อครู่ขณะที่ลู่เฉินกำลังจะดูดซึมซับพลังของอีกฝ่ายนั้น ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่ายังมีพลังอย่างอื่นแอบแฝงอยู่
“เหตุใดเจ้าจึงไม่กลัวพิษต้นไม้?” คุณชายฟางเอ๋อเอ่ยถามด้วยความโกรธแค้น
ชายหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะอธิบายว่า “เพราะของชนิดนี้ไม่มีผลใด ๆ ต่อข้า!”
คุณชายฟางเอ๋อไม่เชื่อ ยังคงจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าจบไม่สวยแน่!”
“ว่ามาเถิด ชายในร่างกายเจ้านั้นคือผู้ใดกัน?” เพียงประโยคเด
