งจะไม่คิดทำให้ข้ากดดันใช่หรือไม่?”
“กดดันเจ้านั้นย่อมแน่นอน แต่การจับเจ้านั้นเป็นหน้าที่ของข้า” หลงซวงยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
“จับข้า? เจ้าคนเดียวอย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มเหยียด
หลงซวงเห็นลู่เฉินดูถูกตนจึงเอ่ยว่า “อย่าคิดว่าเจ้าทำเช่นนี้แล้วจะทำให้เข้าโมโหได้!”
“เช่นนั้น เจ้าลองเข้ามา ลองดูเสียหน่อยว่าเจ้ามีความสามารถเพียงใด!” ลู่เฉินพลิกกลับมาเป็นฝ่ายยั่วยุอีกฝ่ายแทน
การกระทำนี้ทำให้หลงซวงมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่า ข้าจะต้องให้เจ้าได้รู้ถึงความน่ากลัวของข้าจริง ๆ เสียที!”
พูดจบ หลงซวงจึงกางฝ่ามือทั้งสองออก จากนั้นพลังของกระบี่วิญญาณคู่จึงเริ่มสำแดงออกมา และทั่วทั้งพื้นที่จิตนี้จึงเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมาเล็กน้อย
