าและดวงตากลมโตจึงเดินออกมา
หั่วลั่งจึงรีบแนะนำทันที “ท่านนี้คือท่านพ่อของข้า หั่วทงซาน”
ผู้นำตระกูลหั่วผู้นี้กำลังโมโหเพราะตามหาหั่วลั่งไม่พบ แต่ตอนนี้เขายังพบอีกว่าอีกฝ่ายยังกล้าพาคนนอกเข้ามาอีก ผู้นำตระกูลหั่วยิ่งเดือดพล่านมากขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงพาคนนอกกลับมา?”
“ท่านพ่อ เขามีเรื่องบางอย่างต้องพบปรมาจารย์” หั่วลั่งชี้ไปยังลู่เฉิน
“เขาคือผู้ใด? และยังมาหาปรมาจารย์?” ผู้นำตระกูลหั่วเอ่ยถามด้วยความโมโห
“ท่านพ่อ ท่านอย่าโมโหไปเลย ฟังข้าเสียก่อน!” หั่วลั่งพยายามกล่อมอีกฝ่าย
ผู้นำตระกูลหั่วพูดด้วยความโมโหว่า “เจ้าหายไปไม่เห็นแม้แต่เงาหนึ่งวัน ยังจะไม่ให้ข้าโมโหอย่างนั้นหรือ?”
“เรื่องนี้…”
“ดูว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไรเสียก่อน แล้วค่อยว่ากัน!” ผู้นำตระกูลหั่วระเบิดความโมโหออกมา และยังนำแส้ในมือออกมาพร้อมจะจัดการหั่วลั่ง
หั่วลั่งพลันหวาดกลัว “ท่านพ่อ ฟังข้าอธิบายก่อน ดีหรือไม่?”
ผู้นำตระกูลหั่วไม่ฟัง ลู่เฉินจึงนำสัญลักษณ์ออกมา เมื่อผู้นำตระกูลหั่วเห็นจึงชะงักมือทันที “แผ่นป้ายแขกคนสำคัญ?”
เมื่อหั่วลั่งเห็นว่าผู้นำตระกูลหั่วดูอารมณ์เย็นลง จึงรีบพูดขึ้นมาทันที และเมื่อผู้คนรอบ ๆ ได้ยินมาว่าลู่เฉินสามารถเอาชนะบุตรศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างง่ายดาย และยังทำลายคุณชายฟางเอ๋อ คนตระกูลหั่วต่างก็ตกตะลึง
ผู้นำตระกูลหั่วไม่เชื่อ ทั้งยังมองไปยังหั่วลั่ง “เพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ?”
“หากไม่เ
