้ด้านนอกทันที ขณะเดียวกันยังมีคนตะโกนพูดกับหั่วลั่งว่า “นายน้อย นายท่านกำลังตามหาท่านไปทั่ว!”
“ตามหาข้าทำไมกัน?” หั่วลั่งไม่เข้าใจ
“ปรมาจารย์ต้องการพบท่าน”
“พบข้า?” หั่วลั่งรู้สึกคาดไม่ถึง
“ใช่!” อีกฝ่ายขานรับ
หั่วลั่งจึงทำได้เพียงพูดกับพวกเขาว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าหลบไป!”
“คนพวกนี้คือ?” มีคนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เมื่อหั่วลั่งให้ลู่เฉินนำสัญลักษณ์แขกคนสำคัญออกมา คนเหล่านี้จึงเปิดทางให้ทันที หั่วลั่งจึงรีบนำทางลู่เฉินเข้าไปยังสถานที่ของตระกูลหั่ว
พวกเขาเห็นเพียงคนในตระกูลหั่วมีจำนวนไม่มากนัก ทว่าแต่ละคนนั้นนับว่าไม่อ่อนแอ
ลู่เฉินจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้ “พวกเจ้าตระกูลหั่ว เหตุใดจึงต้องมายังพระราชวังสินธุเหมันต์?”
“เรื่องนี้ต้องถามปรมาจารย์ของเราพวกเรา เพราะพวกเขานั้นเป็นผู้มาที่นี่ก่อน ส่วนพวกเราเป็นคนรุ่นหลังเกิดที่นี่ เกิดมาก็อยู่ที่นี่เสียแล้ว” หั่วลั่งอธิบาย
เมื่อลู่เฉินได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยถาม “เช่นนั้น ที่นี่พวกเจ้าคงมีคนต่างตระกูลจำนวนไม่น้อย?”
“ใช่ มีบางส่วนเป็นตระกูลอื่นของลัทธิกระบี่สวรรค์หรือเป็นคนนอก แต่นับว่าน้อยมากนัก ดังนั้นคนรุ่นหลังของตระกูลอื่นจึงมีไม่มากนัก และตระกูลหั่วของเราก็มีน้อยเช่นกัน” หั่วลั่งมองไปยังผู้คนรอบ ๆ ที่มีจำนวนไม่มาก
ลู่เฉินดูเหมือนจะถามอะไรบางอย่าง แต่น้ำเสียงดุร้ายกลับดังขึ้นมาเสียก่อน “เจ้าจะไปที่ใดอีก!”
ขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่มีร่างกายกำยำ คิ้วหน
