ส่วนฝานเตาที่เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์นั้นรู้ดีว่าลู่เฉินไม่กลัวค่ายกล ดังนั้นเขาจึงยังคงมีท่าทีนิ่งสงบ จนกระทั่งคุณชายฟางเอ๋อขยับมือทั้งสองข้าง ไฟเพลิงในค่ายกลเหล่านั้นจึงกลายเป็นโซ่ตรวนเปลวเพลิงเส้นยาวพันรัดอีกฝ่ายเอาไว้อย่างรวดเร็ว
คนของลัทธิกระบี่สวรรค์ต่างก็ตกตะลึงกับภาพนั้น
ฟางคงจึงยิ่งตะโกนขึ้นมาด้วยความพึงพอใจ “ดี!”
คุณชายฟางเอ๋อจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่ถูกพันรัดไว้พลางหัวเราะ “เจ้าหนุ่ม เจ้ายอมแพ้ตอนนี้ยังทัน มิเช่นนั้น…”
“มิเช่นนั้นอะไรหรือ?” ลู่เฉินย้อนถามอีกฝ่าย
คุณชายฟางเอ๋อเผยรอยยิ้มชั่วร้าย “มิเช่นนั้น โซ่ตรวนเหล่านี้จะกลืนกินพลังปราณของเจ้า และกลืนกินขั้นพลังของเจ้าจนแห้งเหือดไปในที่สุด”
“โอ้? เจ้าแน่ใจหรือว่ามันจะกลืนกินข้า?” ลู่เฉินยิ้มชั่วร้าย
“ไร้สาระ นี่คือตรวนวิญญาณซึมซับไฟเพลิงที่หลอมรวมกับรอบค่ายกล” คุณชายฟางเอ๋อพูดด้วยความมั่นใจ
ทว่าใครจะคิดว่าอีกฝ่ายกลับเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา
ไม่เพียงเท่านั้น มือทั้งสองยังนำศิลาวิญญาณบางส่วนออกมา และเมื่อสลักอักขระยันต์แปลก ๆ บางอย่างลงไปแล้ว เขาก็โยนไปรอบ ๆ ค่ายกลนี้
เพียงไม่นาน ค่ายกลจึงเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง
โซ่ตรวนไฟเพลิงบนร่างของลู่เฉินหายไป
ทุกคนต่างแปลกใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น คุณชายฟางเอ๋อยิ่งรู้สึกสงสัย “เจ้าหนุ่ม เกิดสิ่งใดขึ้น?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?” ลู่เฉินพูดจบจึงโบกมือ รอบ ๆ ค่ายกลจึงเกิดโซ่ตรวนไฟเพลิงขึ้นอีกครั้ง แต่
