จึงทำได้เพียงสบถกลับไป
เจี่ยอันที่อยู่อีกด้านหนึ่งหันไปกระซิบเอ่ยถามฟาเทียน “เขา จะไม่เป็นอันใดจริงหรือ?”
“เจ้าดูวานรตัวใหญ่นั่น มันอยู่สบายดีอยู่ไม่ใช่หรือ?”
“แล้วอย่างไรหรือ?” เจี่ยอันไม่เข้าใจ
ฟาเทียนจำต้องอธิบายว่า “วานรตัวนี้ถูกผู้อาวุโสปราบแล้ว และมันก็ไม่เป็นอันใด นั่นหมายความว่าท่านอาวุโสไม่เป็นอันใด!”
เจี่ยอันเข้าใจทันที
และในขณะนั้นเอง วานรตัวใหญ่จึงพูดขึ้นมาว่า “ออกมาแล้ว”
ออกมาแล้ว?
ทุกคนยังไม่ทันได้ตอบโต้ใด ๆ ก็เห็นเงาของลู่เฉินเดินออกมา คนของลัทธิกระบี่สวรรค์แต่ละคนพากันตกตะลึง
ฟางคงขมวดคิ้วมุ่น ในขณะที่หั่วลั่งหัวเราะขึ้นมาเสียงดังลั่น “ดี ดีสุด ๆ ไปเลย!”
“เจ้าหนุ่ม เจ้าหนีออกมาหรือ?” ฟางคงรู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องหนีออกมาแน่
ไม่เพียงแต่ฟางคงเท่านั้น คนของลัทธิกระบี่สวรรค์เหล่านั้น เมื่อได้ยินคำพูดของฟางคงต่างก็คิดเช่นเดียวกับเขา ดังนั้นแต่ละคนจึงตะโกนว่าลู่เฉินขี้ขลาด
หั่วลั่งไม่สนว่าอีกฝ่ายจะหนีออกมาหรือไม่ เพียงแค่ชายหนุ่มมีชีวิตรอดออกมาก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงยิ้มพลางพูดว่า “ท่านพี่ ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา!”
ลู่เฉินกลับมองไปยังหั่วลั่ง “นำทางไป”
“นำทาง?” หั่วลั่งยังไม่ทันได้ตอบโต้ใด ๆ
“ไปยังตระกูลหั่วของพวกเจ้า”
หั่วลั่งมองไปยังผู้คนรอบ ๆ ด้วยความลำบากใจ ฟางคงจึงหัวเราะขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ไม่ได้รับการอนุญาตจากบุตรศักดิ์สิทธิ์ ก็คิดจะเข้าไปยังลัทธิกระบี่สวรรค์ของเราได้ตาม
