ใจหรือ?”
คนอื่น ๆ ต่างก็หัวเราะเช่นกัน
บางคนยังพูดออกมาว่า “เจ้าหนุ่ม อยากเข้าออกตามใจนั้น จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากค่ายกลกระบี่สังหารและบุตรศักดิ์สิทธิ์ มิเช่นนั้นก็จงจากไปอย่างว่าง่ายเถิด”
หั่วลั่งมีสีหน้าลำบากใจเช่นกัน จึงมองไปยังลู่เฉิน “ท่านพี่ ลัทธิกระบี่สวรรค์มีกฎมากมายเช่นนี้ ดังนั้นพวกเราลงไปจากภูเขานี้กันเถิด!”
เจี่ยอันกลัวจะเป็นเรื่องใหญ่ จึงรีงเดินไปข้าง ๆ ลู่เฉินพลางพูดขึ้น “ศิษย์พี่ลู่ พวกเราไปกันเถิด”
ฟาเทียนกลับไม่คิดว่ามันจะง่ายเช่นนั้น
แต่ลู่เฉินยังคงพูดขึ้นมา “นำทางไปตามเส้นทางของเจ้าก็พอ”
“ว่าอย่างไรนะ?” หั่วลั่งคิดว่าอีกฝ่ายจะฝ่าเข้าไป ดังนั้นสีหน้าเขาจึงยิ่งดูแย่ลง
ฟางคงพลันเผยรอยยิ้มประหลาด “เจ้าหนุ่ม หากเจ้าคิดจะบุกเข้าไป รับรองว่าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น”
“ใครว่าข้าจะบุกเข้าไปกัน?” ชายหนุ่มส่ายศีรษะพลางถอนหายใจออกมา
