บทที่ 580 วานรที่คุ้มคลั่งกลัวจนยอมสยบให้อีกฝ่าย!
หั่วลั่งเองก็คิดว่าลู่เฉินตายแล้ว แต่ฟาเทียนไม่คิดว่าลู่เฉินตาย ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างหนักแน่นว่า “ย่อมไม่อย่างแน่นอน”
เจี่ยอันมีสีหน้าดูไม่ได้
คนของลัทธิกระบี่สวรรค์ย่อมคิดว่าลู่เฉินตายแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟางคงที่ยังมีใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม
แต่ในยามนี้เอง เงาอัสนีพลันปรากฏขึ้นจากร่างของวานรตัวใหญ่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อันใดนะ? อยากให้ข้าตายหรือ?”
“เจ้า!” ฟางคงและคนของลัทธิกระบี่สวรรค์ รวมทั้งคนที่อยู่ในความมืดต่างก็ตกใจ
ในขณะที่หั่วลั่งมีความสุขมาก “ยังไม่ตาย เขายังไม่ตาย!”
ฟาเทียนเผยรอยยิ้มออกมา ขณะที่เจี่ยอันถอนหายใจ “ทรงพลังจริง ๆ ”
ฟางคงโกรธและตะโกนใส่วานรตัวใหญ่ว่า “เหตุใดเจ้าจึงไม่ฆ่ามัน?!”
ทว่าใครจะรู้ว่าวานรตัวใหญ่ตัวนี้ได้จ้องมองฟางคงอย่างดุเดือดและพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าเชื่อไหมว่าข้าสามารถตบเจ้าตายได้?”
หลังจากสถานการณ์เงียบลงก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง
“วานรตัวนี้บ้าไปแล้วหรือ?”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“โกรธหรือ?”
ฟางคงถลึงตามองขณะเอ่ยถาม “เจ้าพูดอันใด?”
“ข้าบอกว่าข้าจะตบเจ้าให้ตาย!” วานรตัวใหญ่มีท่าทีเคร่งขรึม
ฟางคงกัดฟัน และหยิบศิลาประหลาดออกมาจากอก ศิลาก้อนนี้สลักอักขระยันต์เอาไว้
ฟางคงตะโกนใส่วานรตัวใหญ่ว่่ “เชื่อหรือไม่ว่าข้าทำให้เจ้าทรมานเสียยิ่งกว่าตาย?!”
ทุกคนรู้ว่าอักขระยันต์บนศิลาเป็นสมบัติวิญญาณของตระกูลฟา
