งที่ใช้ควบคุมวานร แต่วานรตัวใหญ่กลับพูดว่า “ข้าไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับตระกูลฟางของเจ้าแล้ว ดังนั้นเจ้าจึงทำร้ายข้าด้วยสิ่งนี้ไม่ได้”
“ทำร้ายเจ้าไม่ได้?” ฟางคงไม่เชื่อและบรรจุพลังเข้าไป
แสงสีทองบนอักขระยันต์เปล่งแสงสว่างวาบ แต่วานรตัวใหญ่ไม่เป็นไร ทั้งยังจับแขนเสื้อของฟางคงด้วยมือข้างเดียว แล้วลากฟางคงขึ้นมา
ฟางคงที่แต่เดิมได้รับบาดเจ็บอยู่แล้วจึงไม่สามารถหลบหนีได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพูดด้วยความโกรธว่า “ปล่อยข้าไป!”
“เขาขอให้เจ้ายอมรับความพ่ายแพ้!” วานรตัวใหญ่คว้าฟางคงด้วยมือข้างหนึ่งและวางไว้ตรงหน้าลู่เฉิน
“เจ้า เจ้าฟังเขาจริง ๆ หรือ?” ฟางคงจ้องวานรตัวใหญ่ แล้วรู้สึกราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ
ไม่เพียงแต่ฟางคงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนของลัทธิกระบี่สวรรค์ด้วยเพราะพวกเขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าวานรตัวใหญ่ตัวนี้จะต่อต้านเจ้าของ
วานรตัวใหญ่ไม่สนใจการจ้องมองของทุกคน ทว่ามองไปที่ฟางคง “ตระกูลฟางของเจ้าควบคุมข้ามาหลายปี มันควรจะจบลงได้แล้ว!”
ฟางคงรู้สึกหวาดกลัว “เจ้า เจ้าต้องการอันใด?”
“ยอมแพ้ต่อเขา!” วานรตัวใหญ่ก็พูดเช่นเดียวกัน
ฟางคงมีสีหน้าดูไม่ได้ ในขณะที่หั่วลั่งได้สติกลับมาและฉีกยิ้ม “ฟางคง ยอมรับความพ่ายแพ้เถิด”
ฟางคงไม่เต็มใจนัก แต่หลังจากคิดว่าอีกเดี๋ยวลู่เฉินก็จะไปที่ค่ายกลกระบี่สังหาร เขาก็ตะโกนออกมาว่า “ได้ ข้ายอมรับความพ่ายแพ้!”
ฉากนี้สร้างความคึกคักให้ผู้คนโดยรอบเป็นอย่างมา
