บทที่ 577 การพนันที่ดุเดือด
หั่วลั่งโกรธจัด ประกอบกับการที่เขาถูกฟางคงกระตุ้นอยู่ตลอดเวลา เขาจึงทนไม่ได้อีกต่อไป “เจ้าคิดว่าเขาคือผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ธรรมดาหรือ?”
“ในสายตาของข้าก็แค่ขั้นหลอมแก่นแท้ธรรมดา ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด” ฟางคงชำเลืองมองที่ลู่เฉิน และหลังจากไม่เห็นสิ่งที่แตกต่าง เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู ถ้าเจ้าจัดการเขาได้ ข้าจะพาพวกเขาไปทันที” หั่วลั่งพูดด้วยความโกรธเคือง
“พาพวกเขาไปเช่นนี้ ไม่ง่ายเกินไปหรือ?” ฟางคงเย้ยหยัน
“แล้วเจ้าต้องการสิ่งใด?” หั่วลั่งถลึงตามองอีกฝ่าย
“ง่ายมาก ถ้าข้าเอาชนะเขาได้ เดือนหน้าเจ้าต้องให้สิทธิ์ข้าไปที่แท่นบูชาของลัทธิกระบี่สวรรค์!” ฟางคงยิ้ม
คนอื่น ๆ ที่ได้ยินพลันตกตะลึง บรรยากาศเริ่มโกลาหลขึ้นมา
“สำหรับโอกาสในการไปแท่นบูชา แต่ละตระกูลมีสิทธิ์เพียงหนึ่งที่ต่อปี คุณชายน้อยหั่วผู้นี้คงไม่โง่ขนาดนั้นใช่หรือไม่?”
“คุณชายน้อยหั่ว โอกาสหายากเช่นนี้ จะปล่อยไปได้อย่างไร?”
เมื่อทุกคนคิดว่าหั่วลั่งจะถอยกลับและพาลู่เฉินและพรรคพวกออกไป หั่วลั่งก็เดือดพล่านขึ้นมา
“ก็ได้ แต่…!”
“แต่อันใด?” ฟางคงถามด้วยรอยยิ้มหลังจากเห็นหั่วลั่งเสนอเงื่อนไข
“ถ้าเขาชนะ เจ้าต้องคืนหินประหลาดที่ข้าเสียให้เจ้าครั้งก่อนมา!” หั่วลั่งรู้ว่าลู่เฉินมีอสูรตาเดียวอยู่ และการจัดการกับฟางคงก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา ดังนั้นจึงฝากความหวังไว้กับชายหนุ่ม
เมื่อฟางคงได้ยิน เ
