ขาก็ตอบตกลงทันที
หั่วลั่งมองไปที่ลู่เฉินแล้วเอ่ยว่า “เฮ้ มันขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วว่าจะเข้าไปในค่ายกลกระบี่สังหารได้หรือไม่!”
ชายหนุ่มมองไปที่หั่วลั่งด้วยรอยยิ้ม “เจ้าอยากให้ข้าชนะ? หรืออยากให้ข้าแพ้?”
หากเป็นเมื่อก่อนนี้ หั่วลั่งต้องการให้ลู่เฉินทนทุกข์ทรมาน แต่ตอนนี้เพื่อหน้าตาและสิ่งของของเขาเอง เขาจึงกัดฟันและพูดว่า “แน่นอนว่าข้าอยากให้เจ้าชนะ!”
ลู่เฉินยกยิ้ม
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกล้าหัวเราะ ฟางคงก็ถามกลับไปว่า “พ่อหนุ่ม ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ข้าคิดว่าเจ้าควรยอมรับความพ่ายแพ้เดี๋ยวนี้”
คนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกว่าลู่เฉินควรยอมรับความพ่ายแพ้
ดังนั้นจึงมีคนตะโกนว่า “พ่อหนุ่ม ยอมรับความพ่ายแพ้เร็วเข้า ไม่เช่นนั้นจะตายอย่างไรก็ไม่รู้!”
“ถูกต้อง คุณชายน้อยฟางของพวกเราคือผู้ฝึกตนขั้นแปลงเซียนระดับสมบูรณ์พร้อม แต่เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ ยังห่างชั้นกับเขาอยู่มาก!”
บางคนถึงกับชิงชังในความไม่รู้ของอีกฝ่าย
ฟาเทียนทนฟังคนเหล่านี้ดูถูกลู่เฉินไม่ได้จริง ๆ เขาจึงพูดตรงนั้นว่า “อีกเดี๋ยวเจ้าจะได้รู้ว่าผู้อาวุโสนั้นทรงพลังเพียงใด”
เมื่อทุกคนเห็นหลวงจีนน้อยขั้นแปลงเซียนเรียกลู่เฉินว่าผู้อาวุโส พวกเขาก็ยิ่งหัวเราะเยาะ และบางคนถึงกับพูดว่า “หลวงจีนน้อย ชายคนนี้ให้ประโยชน์กับเจ้ามากเพียงใด ถึงเรียกผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ว่าผู้อาวุโส?”
“ข้าคิดว่าพ่อหนุ่มคนนี้คงใช้เงินจำนวนมากมากเพื่อให้หลวงจีนคอยคุ
