บทที่ 570 ป่าอสูรบรรพกาล เผชิญหน้ากับลมหิมะที่น่าอัศจรรย์
“แว้งกัด? เช่นนั้นเจ้าคงดูถูกข้าเกินไปเสียแล้ว” เมื่อลู่เฉินพูดจบ มือข้างหนึ่งจึงคว้าอักขระยันต์เหล่านั้นเอาไว้
อสูรตาเดียวจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่ดูราวกับคนบ้า และยังพูดขึ้นว่า “อีกไม่นานหากเจ้าตาย อย่ามาโทษว่าข้าไม่เตือนเจ้าก็แล้วกัน”
ชายหนุ่มเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่พูดสิ่งใด จากนั้นจึงใช้เคล็ดวิชาทลายอักขระยันต์
เพียงไม่นาน อักขระยันต์สีขาวที่เปล่งแสงอยู่เหล่านั้นจึงค่อย ๆ หายไป
อสูรตาเดียวจึงรู้สึกสับสน “นี่ เป็นไปได้อย่างไร?”
ชายหนุ่มชักมือกลับเข้ามา “มาเถิด!”
เมื่ออสูรตาเดียวได้สติกลับมาจึงจ้องมองไปยังชายประหลาดตรงหน้าด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่กล้าต่อต้านใด ๆ และยังรีบทำข้อตกลงกับอีกฝ่ายทันที
เพียงไม่นาน ลู่เฉินและอสูรตาเดียวก็เชื่อมต่อถึงกัน
ชายหนุ่มสามารถมองเห็นสถานการณ์ในระยะหนึ่งร้อยก้าวได้ผ่านดวงตาของอสูรตาเดียว
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย “พวกเจ้าอสูรปีศาจที่นี่สามารถมองเห็นได้ไกลเช่นนี้ทั้งหมดหรือ?”
“ไม่” อีกฝ่ายส่ายศีรษะปฏิเสธ
“โอ้? เจ้ามองเห็นได้ไกลว่าอสูรปีศาจตัวอื่น?”
“อสูรปีศาจที่นี่ล้วนแตกต่างกัน ดังนั้นจึงมีระยะการมองเห็นที่ไม่เหมือนกัน ส่วนข้าสามารถกลายพันธุ์เป็นด้วงหนวดยาวตาเดียวได้ จึงสามารถมองเห็นสถานการณ์ในระยะหนึ่งร้อยก้าวได้” อสูรตาเดียวอธิบายออกมา
“ด้วงหนวดยาวตาเดียว?” ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา
“มีอ
