หนืดสีดำพุ่งออกมาจากริมฝีปาก
เพียงไม่นาน รอบกายชายหนุ่มก็พลันกลายเป็นเขตแดนสีดำ
เจี่ยอันตกตะลึง “แย่แล้ว นี่เป็นอสูรตาเดียวกลายพันธุ์!”
ฟาเทียนรู้สึกสงสัย “เหตุใดจึงยังมีการกลายพันธุ์?”
“อสูรตาเดียวกลายพันธุ์จะสามารถพ่นของเหลวสีดำออกมาและกลายเป็นเขตแดนได้ และเขตแดนนี้สามารถพันรัดผู้คน ทำให้ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณใด ๆ ได้” เจี่ยอันเริ่มกังวลใจ
“ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณใดได้?” ฟาเทียนรู้สึกว่ามันแปลกประหลาดเกินไป
เจี่ยอันขานรับ “และเมื่อการโจมตีของเราตกลงไปในเขตแดนนั้น มันก็จะหายไป”
ฟาเทียนไม่เชื่อ จึงลองโจมตีออกไป และเมื่อการโจมตีตกลงบนเขตแดนนั้นก็ดูราวกับสิ่งของบางอย่างที่โจมตีลงบนของเหลว เพียงไม่นานก็ถูกซึมซับออกไป
“เห็นแล้วหรือไม่?” เจี่ยอันพูดอย่างกระวนกระวาย
ฟาเทียนกลับชี้ไปยังลู่เฉินที่อยู่ด้านใน “ดูนั่น ผู้อาวุโสออกมาแล้ว”
“ออกมาแล้ว?” เจี่ยอันมองไปก็พบว่าชายหนุ่มออกไปอีกด้านหนึ่งแล้ว และยืนอยู่ตรงหน้าอสูรปีศาจตัวนั้น
นั่นจึงทำให้เจี่ยอันชะงักงันไปชั่วขณะ
อสูรปีศาจรู้สึกสับสนจึงคิดอยากจะหนี แต่ชายหนุ่มกลับปล่อยจักจั่นอัสนีออกไปเพื่อฟาดสายฟ้าใส่มัน จากนั้นตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็ไปนอนอยู่บนหัวของอสูรปีศาจนี้ และยังเอ่ยเตือนว่า “อย่าขยับ มิเช่นนั้นกระบี่ที่แหลมคมของข้าอาจจะทำให้เจ้าตายได้”
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองถือได้ว่าเป็นแมลงโบราณ มวลพลังจึงไม่ธรรมดา
ดังนั้น คำเตือนของตั๊กแตนตำข้าวแข
