แค่ตบไหล่ของทั้งสองเบา ๆ ก็ฟื้นกลับมาเป็นเช่นเดิม และไม่เป็นอันตรายใด ๆ
เจี่ยอันตกตะลึงทันที “เหตุใดท่านจึงทำลายมันได้?”
“เคล็ดวิชาอสูรสะกดมนุษย์เช่นนี้นับว่าอ่อนแออยู่มาก”
“อ่อนแอมาก?” เจี่ยอันมีสีหน้าข่มขื่น
“ใช่ เพียงแค่ดูดซับพลังอสูรที่หลงเหลืออยู่ภายในร่างกายพวกเขาก็ไม่เป็นไรแล้ว” คำพูดของชายหนุ่มทำให้เจี่ยอันฟังแล้วรู้สึกสับสน
และในขณะนั้นเอง อสูรตาเดียวนั้นก็ไม่ค่อยพอใจ จึงปล่อยลูกกลมแสงสีดำออกมามากมาย และแต่ละลูกก็พุ่งมายังลู่เฉินและคนอื่น ๆ
ลู่เฉินก้าวออกไปด้านหน้า ปล่อยให้แสงสีดำเหล่านี้โจมตีบนร่างกายของตน
เจี่ยอันหวาดกลัวขึ้นมาทันที โดยเฉพาะเมื่อมีลูกกลมแสงสีดำมากมายเช่นนั้น เขาจึงพูดด้วยความร้อนใจ “ศิษย์พี่ลู่!”
แต่ชายหนุ่มกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย และยังมองไปยังเจี่ยอัน “เป็นอันใดไปหรือ?”
เจี่ยอันพูดด้วยความตกตะลึง “ท่าน ไม่เป็นอันใดหรือ?”
“ก็ไม่เป็นอันใดนี่” ลู่เฉินไม่สนใจ จากนั้นจึงเดินไปยังอสูรปีศาจตัวนั้น
อสูรปีศาจรู้สึกโมโห โดยเฉพาะเมื่อเห็นลู่เฉินกล้าเดินมาหามัน มันจึงเปล่งเสียงประหลาดออกมา จากนั้นจึงปล่อยแสงสีดำปกคลุมบนร่างของลู่เฉิน
แต่ไม่ว่าอสูรปีศาจจะรู้สึกโมโหมากเพียงใดก็ไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้
ชายหนุ่มยืนห่างมันเพียงไม่กี่ก้าวพลางพูดขึ้นว่า “อย่าสิ้นเปลืองพลังนักเลย!”
“รนหาที่ตาย!” อสูรปีศาจไม่ค่อยพอใจ มันเคลื่อนไหวร่างกายเพียงเล็กน้อย จากนั้นจึงมีของเหลว
