งไร?”
“นี่เป็นพื้นที่จำนวนมากที่รวมตัวกันกลายเป็นสถานที่แห่งนี้ และทางเดินที่แตกต่างกัน จะเข้าไปยังสถานที่ที่แตกต่างกัน ไม่เพียงเท่านั้น สถานที่แตกต่างกันอาจเป็นเพราะค่ายกลเปลี่ยนไปไม่เหมือนกัน” เจี่ยอันอธิบาย
ลู่เฉินจึงพูดขึ้นว่า “เช่นนั้น พวกเราเข้าไปยังทางเดินที่สามก่อน ดูว่าสิ่งใดกันที่กำลังดึงดูดฉีฉีน้อย”
ฉีฉีน้อยได้ยินก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก “ขอบคุณท่านมากศิษย์พี่!”
ลู่เฉินจึงให้เจี่ยอันนำทางต่อไป
เพราะมี ‘ดวงตา’ ของเจี่ยอันผู้นี้ ดังนั้นการเดินทางของพวกเขาในเส้นทางนี้จึงราบรื่น แต่เมื่อใกล้จะถึงทางออก เจี่ยอันได้หยุดเดินกะทันหันและขมวดคิ้วขึ้นมา “เช่นนี้ไม่ดีแล้ว”
“เป็นเช่นไร?” ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ไม่รู้ถึงสถาการณ์ในระยะสิบก้าวด้านนอก จึงมองเจี่ยอันด้วยความแปลกใจ
