บทที่ 567 เมื่อรู้ถึงตัวตนแล้ว จึงรีบยอมรับผิด
ลู่เฉินจึงเก็บแมลงและอสูรปีศาจเหล่านั้นเข้ามาทีละตัว ขณะเดียวกันยังเก็บกุ่ยเจี๋ยที่กำลังเก็บวิญญาณอยู่นั้นกลับเข้ามา
ฟาเทียนมองไปยังเจี่ยอันและพรรคพวกที่กำลังตกตะลึงอยู่ พลางเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าตอนนี้ ผู้อาวุโสเหมาะสมที่จะขึ้นไปยังบนภูเขาแล้วหรือไม่?”
ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้ คนเหล่านี้ต้องหาวิธีมาขัดขวางไว้เป็นแน่ แต่ตอนนี้ทุกคนกลับไม่พูดคำใดและมองไปยังเจี่ยอันเพื่อรอฟังความคิดของเขา
เจี่ยอันสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะมองไปยังลู่เฉิน “ไม่ทราบว่า ศิษย์น้องท่านนี้มีนามว่าอันใด?”
“ลู่เฉิน” ชายหนุ่มตอบ
เจี่ยอันพูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “ท่านก็คือท่านหมอลู่ ที่เอาชนะผู้นำของจวนเป่ยเสวี่ยอย่างนั้นหรือ?”
ชายหนุ่มฉีกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์ที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็ตกตะลึง และมีบางคนพูดขึ้นมาว่า “ท่านหมอลู่ หากท่านบอกถึงตัวตนของท่านแต่แรก พวกเขาก็จะไม่ขวางทางท่านแล้ว!”
“ใช่ ท่านเก่งกาจเพียงนี้ ข้าจะขวางทางท่านไว้ได้อย่างไร?”
คำพูดของคนพวกนี้ทำให้ฟาเทียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ลู่เฉินจึงทำเพียงมองไปยังฟาเทียนและฉีฉีน้อย “พวกเราขึ้นไปเถิด”
ทั้งสองขานรับและเดินตามชายหนุ่มไปทันที เจี่ยอันจึงกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทางสุภาพ “ท่านหมอลู่ คือว่าข้ามีเรื่องจะเจรจากับท่านเพียงลำพัง”
“เจรจาเรื่องใดกัน?” ชายหนุ่มมองไปยังเจี่ยอันด้วยความแปล
