กใจ
เจี่ยอันจึงอธิบายว่า “พระราชวังพิทักษ์เหมันต์ของเราได้ศึกษาเกี่ยวกับพระราชวังสินธุเหมันต์มานานหลายปี จึงเข้าใจเรื่องราวภายในนั้นมากกว่าพวกท่านที่เป็นคนนอก ข้าจึงอยากพูดกับท่านเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับเรื่องของพระราชวังสินธุเหมันต์เสียหน่อย”
ชายหนุ่มโดนดึงดูดทันที “ได้”
เจี่ยอันนำทางลู่เฉินไปยังภายในชั้นน้ำแข็ง จากนั้นจึงปิดประตูลง ทำให้รอบ ๆ ถูกตัดขาดจากภายนอกทันที
“ว่ามาเถิด” ลู่เฉินมองไปยังชาย ‘ตาบอด’ ผู้นี้พลางเอ่ยถาม
เจี่ยอันที่ยืนอยู่ตรงนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า “พระราชวังสินธุเหมันต์นั้นเล่าลือกันว่ามีอยู่หลายพื้นที่ และพื้นที่ที่ได้รับการสำรวจนั้นมีเพียงไม่กี่พื้นที่ และยังมีสิ่งที่ไม่รู้อยู่อีกมากนัก แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ พื้นที่ที่ได้รับการสำรวจนั้นอาจจะเป็นเพราะค่ายกลที่ต่างเวลากัน ทำให้เปลี่ยนไปมาไม่เหมือนกัน”
“ค่ายกลที่แตกต่างกัน?”
“ใช่ ค่ายกลแปลกประหลาดมากมายภายในนั้น ดังนั้นจึงมีผู้คนจำนวนมากที่เมื่อเข้าไปเพียงครั้งเดียวก็อาจจะถูกกักขังอยู่ที่นั่นตลอดชีวิตจนตายอยู่ภายในนั้น” เจี่ยอันอธิบายต่อ
“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว”
เจี่ยอันที่เห็นท่าทางของอีกฝ่ายที่คิดจะเข้าไปภายในนั้น จึงลังเลก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “เช่นนั้น ข้าสามารถเข้าไปกับท่านได้หรือไม่?”
ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา “พวกเจ้ามีความคุ้นเคยกับพระราชวังสินธุเหมันต์เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่เข้าไปเอง?”
“เป็นเพราะพวกเราคุ้น
