เคยกับที่นี่มากเกินไป จึงยิ่งมีความหวาดกลัว ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปภายในนั้น”
“เช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงจะเข้าไป?”
“อาจารย์ของข้าเข้าไปนานนับร้อยปีแล้ว บัดนี้ยังคงไม่ออกมา ข้าอยากเข้าไปตามหาเขา” เจี่ยอันพูดออกมาด้วยความหดหู่ใจ
“ข้าคิดว่า มีคนจำนวนมากที่อยากเข้าไปภายในพระราชวังนี้ เหตุใดจึงเลือกข้า?” ชายหนุ่มอยากรู้ว่าเหตุใดเจี่ยอันผู้นี้จึงเลือกและอยากเข้าไปกับตน
เจี่ยอันจึงพูดเข้าประเด็นทันที “เพราะว่าท่านแข็งแกร่ง และข้าได้ยินมาว่า ท่านมีทักษะทางการแพทย์ระดับสูง และยังไม่จำเป็นต้องใช้พลังมากมายก็สามารถทำลายอสูรปีศาจเหล่านั้นได้”
“เพียงเท่านี้หรือ?”
“พระราชวังสินธุเหมันต์มักจะพบอสูรปีศาจที่น่ากลัวอยู่บ่อยครั้ง รวมทั้งพิษบางอย่างหรือแม้แต่เขตแดนค่ายกลเหล่านั้น และเมื่อครู่ท่านสามารถทะลุผ่านเขตแดนกักขังมารออกมาได้อย่างง่ายดาย ข้าจึงคิดว่าใต้หล้านี้คงไม่มีท่านเป็นคนที่สองแล้ว” เจี่ยอันพูดออกมาด้วยความจริงใจ
ลู่ฉินฉีกยิ้มพลางมองเจี่ยอัน “ลองบอกถึงเหตุผลในการพาเจ้าไปด้วยสักหนึ่งข้อ”
เจี่ยอันจ้องมองไปยังลู่เฉินครู่หนึ่งจึงพูดว่า “ข้ามีดวงตาที่พิเศษ!”
“ดวงตาพิเศษ?”
“เมื่อเข้าไปยังพระราชสินธุเหมันต์แล้ว สามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในระยะทางห้าร้อยก้าวได้”
ชายหนุ่มฉีกยิ้มออกมา “แล้วข้าทำไม่ได้หรือ?”
“ไม่ว่าผู้ใดหรือสมบัติวิญญาณใด เมื่อเข้าไปยังพระราชวังสินธุเหมันต์แล้วจะอ่อนแลลง หากไม่เชื่อ ท่
