บทที่ 566 ‘ฆ่า’ เพียงคำเดียว ทำให้ผู้คนตกตะลึง
ปรมาจารย์สยบมารผู้นี้ถือธงไว้ในมือ และเมื่อเขาขึ้นมาถึงบนหัวของลู่เฉินจึงรีบโบกธงทันที จากนั้นฝูงอสูรปีศาจจึงพุ่งออกมาจากท้องฟ้าและตกลงมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับล้อมลู่เฉินเอาไว้ทันที
ไม่เพียงเท่านั้น ศิษย์ของพันธมิตรกำจัดมารแต่ละคนก็นำธงสีขาวออกมาทีละผืน
เมื่อศิษย์เหล่านี้เพิ่มพลังเข้าไป เขตแดนโปร่งแสงจึงปกคลุมลู่เฉินและอสูรปีศาจเหล่านั้นไว้ภายในทันที จากนั้นหยวนเส่าชิงจึงหัวเราะ “เจ้าหนุ่ม เจ้าติดกับดักเสียแล้ว!”
อวี่ซานเส้าเผยรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าหนุ่ม วันนี้อย่างไรเจ้าก็หนีไม่พ้น!”
คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์ตกตะลึง บางคนถึงกับก่นด่าออกมา “ช่างต่ำช้าเสียจริง!”
เจี่ยอันขมวดคิ้วมุ่น “เพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่ง ต้องใช้เขตแดนกักขังมารเช่นนั้น ไม่ทำเกินไปหน่อยหรือ?”
อวี่ซานเส้ามองไปยังเจี่ยอันพลางแสยะยิ้ม “เจี่ยอัน จะจัดการเขาเช่นไรเป็นเรื่องของพวกเรา เจ้าไม่ต้องมายุ่ง!”
เจี่ยอันมีท่าทีจริงจัง คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์แต่ละคนมองด้วยความดูถูก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คุ้นชินกับพฤติกรรมเช่นนี้
มีเพียงฟาเทียนและฉีฉีน้อยที่ยังนิ่งเฉย เพราะพวกเขารู้ดีว่าอสูรปีศาจเหล่านี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เฉินนั้นไม่ถือว่าเป็นอันตรายใด ๆ
ปรมาจารย์สยบมารได้ลอยตัวขึ้นไปเหนือด้านนอกเขตแดน เขาโบกธงในมือและจ้องมองไปยังลู่เฉินพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าหนุ่ม
