บทที่ 564 พบเรื่องประหลาดด้านนอกของพระราชวังสินธุเหมันต์!
ฟาเทียนมองท่าทางของอีกฝ่ายแล้วก็เผยสีหน้าประหลาดใจ “ผู้อาวุโส เขากำลังสิ่งใด?”
“เขากำลังใช้จิตของตนเองสัมผัสการรับรู้ของอสูรปีศาจเหล่านี้” ลู่เฉินอธิบาย
“สัมผัสการรับรู้ของอสูรปีศาจ?”
“ใช่ เคล็ดวิชาเข้าใจอสูร!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฟาเทียนพลันรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไป “ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก!”
ขณะนั้นเอง ปรมาจารย์สยบมารจึงค่อย ๆ นำเงาสีดำของตนออกมาจากอสูรปีศาจเหล่านั้นทีละตัว จากนั้นจึงลืมตาขึ้นมาด้วยความตกตะลึง
“เป็นอย่างไรบ้าง?” อวี่ซานเส้าเอ่ยถาม
“อสูรปีศาจเหล่านี้กลัวเขา” ปรมาจารย์สยบมารพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย
“กลัวเขา? เพราะเหตุใดกัน?” อวี่ซานเส้าไม่เข้าใจ
ปรมาจารย์สยบมารก็ไม่เข้าใจเช่นกัน เขาพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “บนร่างของเจ้าหนุ่มผู้นี้น่าจะมีอสูรปีศาจที่แข็งแกร่งอยู่ และอสูรปีศาจพวกนี้ก็หวาดกลัวอสูรปีศาจที่อยู่บนร่างกายของชายคนนั้น”
“แม้แต่อสูรศักดิ์สิทธิ์ห้าดาว อสูรปีศาจเหล่านี้ยังไม่หวาดกลัว หรือเจ้าหนุ่มผู้นี้จะมีบางสิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ห้าดาวงั้นหรือ?” อวี่ซานเส้ารู้สึกเหลือเชื่อ
ปรมาจารย์สยบมารไม่เข้าใจนัก จึงเพียงแค่ตอบกลับสั้น ๆ “ก็อาจจะเป็นไปได้”
หยวนเส่าชิงทนไม่ไหวอีกต่อไป “ไม่ว่าเขาจะมีสิ่งใด จงรีบให้อสูรปีศาจหล่านี้ไปทำลายเขาซะ แล้วค่อยว่ากัน!”
อวี่ซานเส้าเห็นด้วย “ใช่ รีบ
