นมา โดยเฉพาะเมื่อเห็นกุ่ยเจี๋ยค่อย ๆ กลืนกินกองทัพวิญญาณภูตผีลงไป เงากะโหลกทมิฬก็โมโหจนกัดฟันกรอด
พริบตาต่อมา เงากะโหลกทมิฬนี้ก็เริ่มเผาไหม้ตนเอง
เมื่อลู่เฉินเห็นเช่นนี้ จึงเผยรอยยิ้มออกมา “เผาไหม้ตัวเองอีกแล้วหรือ? เจ้าไม่กลัวว่าพลังวิญญาณในร่างของเจ้าจะยิ่งอ่อนแอลงอย่างนั้นหรือ?”
“เช่นนั้นก็ยังดีกว่าถูกเจ้ากักขังไว้!” เงากะโหลกทมิฬพูดออกมาด้วยความโมโห
ชายหนุ่มจึงถอนหายใจออกมา “ข้าก็เพียงแค่อยากเจรจาร่วมมือกับเจ้าดี ๆ เท่านั้น เหตุใดจึงต้องทำให้กลายเป็นเช่นนี้?”
“ร่วมมือ? ร่วมมืออย่างไร?” เงากะโหลกทมิฬหยุดการเผาไหม้พลางเอ่ยถามลู่เฉินด้วยความแปลกใจ
“เหตุใดเจ้าจึงมายังมหาทวีปจิ่วโหยว แล้วก็เจ้าและหญิงสาวด้านนอกนั้น มีข้อตกลงใดกัน?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเงากะโหลกทมิฬได้ยินเช่นนั้น จึงโมโหขึ้นมาอีกครั้ง “คิดจะหลอกถามข้างั้นหรือ?”
ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะไม่ออก “ราชากระดูกภูต เจ้ายอมร่วมมือกับหญิงสาวด้านนอกผู้นั้น แล้วเหตุใดจึงไม่ร่วมมือกับข้า? หรือว่าข้าอ่อนแอกว่านางหรือ?”
“ไม่ใช่ว่าเจ้าอ่อนแอกว่านาง แต่เจ้าไม่เหมาะสม!”
“ไม่เหมาะสม?” ลู่เฉินแปลกใจ
“หึ เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!” พูดจบ เงากระดูกทมิฬจึงเผาไหม้ต่อไป จนกระทั่งแสงสุดท้ายผ่านไป
ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจออกมา “ช่างยึดติดเสียจริง!”
ในขณะนั้นเอง ด้านนอกบนโลงศพสีดำ ชมีเงาสีดำปรากฏออกมาอีกครั้งแต่อ่อนแอเป็นอย่างมาก
จากนั้นจู่ ๆ ล
