ั้นลำแสงสีดำทั้งสิบจึงได้ปกคลุมสถานที่นี้ไว้
พริบตาต่อมา ลู่เฉินสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศที่บ้าคลั่งบริเวณรอบ ๆ
“พื้นที่เคลื่อนไหว?” ลู่เฉินดูออกทันที
ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง เขาปรากฏตัวอยู่ในเมืองหนึ่ง ครั้นผู้คนภายในเมืองเห็นว่าลู่เฉินปรากฏตัวออกมา แต่ละคนจึงมีสีหน้าแปลกใจ
จนกระทั่งมีคนตะโกนถามขึ้นว่า “เขา เขาคือท่านหมอลู่ผู้นั้นมิใช่หรือ?”
“ใช่ เขานั่นเอง!”
“ไปเถอะ ไปรายงานเขา”
“ใช่ ต้องรีบแล้ว อย่าให้ผู้ใดไปรายงานได้ก่อน”
เพียงไม่นาน ผู้คนจำนวนมากต่างวิ่งเข้ามาจนลู่เฉินรู้สึกสงสัย “รายงาน?”
ชายหนุ่มต้องการรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น จึงหยุดคนผู้นั้นไว้ทันที ทำให้คนผู้นั้นหวาดกลัวจนตัวสั่น “อย่า อย่าฆ่าข้า!”
“ที่นี่คือที่ใด?”
“เมืองเหมันต์อุดร!”
เมื่อลู่เฉินได้ยินเช่นนั้นจึงขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา “กลับมายังเมืองเหมันต์อุดรที่อยู่ภายใต้การดูแลของจวนเหมันต์อุดร?”
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินอดถอนหายใจกับพลังการเคลื่อนไหวของพื้นที่ออกมาไม่ได้ ตอนนี้ไม่มีทางที่ตนจะกลับไปที่นั่นอีกครั้งได้ ดังนั้นจึงได้แต่พึมพำออกมา “ดูเหมือนว่า ต้องไปดูพระราชวังสินธุเหมันต์เสียหน่อย ไม่แน่ว่าที่นั่นอาจจะมีของที่มีประโยชน์บางอย่าง”
เมื่อวางแผนแล้ว ลู่เฉินจึงเรียกฉีฉีน้อยและฟาเทียนออกมา
เมื่อฟาเทียนเห็นว่ารอบ ๆ เต็มไปด้วยผู้คนและสิ่งปลูกสร้าง แววตาทั้งสองจึงตกตะลึง “ผู้อาวุโส ที่นี่คือที่ใ
