ที เขาจึงมองไปที่ลู่เฉิน “เจ้าอยากรู้อันใด?”
“เหตุใดเจ้าถึงกลายเป็นหุ่นเชิด ใครคือขลุ่ย และที่แห่งนี้คือที่ใด?” ลู่เฉินรัวถาม
กระจกนี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดข้าถึงได้กลายเป็นหุ่นเชิด แต่ข้าจำได้ว่าเมื่อข้าตื่นขึ้น ข้าอยู่ในพระราชวัง และขลุ่ยนั่นก็เช่นกัน เพราะที่นั่นมีหุ่นเชิดนอนหลับอยู่มากมาย นางก็คงจะเป็นหนึ่งในนั้นด้วย”
“หุ่นเชิดนอนหลับ?” ชายหนุ่มสงสัย
“ใช่ ทั้งหมดในพระราชวัง”
“พระราชวังแห่งใด?” ลู่เฉินมองกระจกด้วยความอยากรู้อยากเห็น
กระจกนี้พลันย้อนนึกถึงมันขึ้นมา “เมื่อข้าเดินออกจากพระราชวังนั้น ข้าเห็นเสาใหญ่เก้าต้น บันไดยาวเหยียด และตัวอักษรขนาดใหญ่สองสามตัว ซึ่งมันคงจะเป็นพระราชวังสินธุเหมันต์i”
“พระราชวังสินธุเหมันต์อีกแล้วหรือ?” ลู่เฉินอยากรู้ว่าพระราชวังสินธุเหมันต์นี้อยู่ที่ใด และเหตุใดทุกอย่างถึงเกี่ยวพันกับมัน
กระจกพูดอย่างกระวนกระวายว่า “ข้าพูดทุกอย่างที่ต้องพูดแล้ว”
“แล้วที่นี่คือที่ใด? แล้วเหตุใดเจ้าถึงเชื่อฟังสตรีคนนั้น?” ลู่เฉินถามอีกครั้ง
“ข้าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใด เพราะหลังจากที่นักบุญหญิงพาพวกเรามา นางก็โยนมาที่นี่และปล่อยพวกเราออกมาเมื่อจำเป็นเท่านั้น ส่วนสาเหตุที่เชื่อฟังนาง เป็นเพราะนางสัญญาบางอย่างกับพวกเรา”
“สัญญาอันใด?”
“จะทำให้พวกเรากลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง ไม่เป็นหุ่นเชิดอีก และช่วยฟื้นความทรงจำก่อนที่เราจะตื่นขึ้น”
ชายหนุ่
