มยิ้ม “สตรีผู้นั้นหลอกใช้พวกเจ้า”
“หลอกใช้พวกเรา?” กระจกนี้พลันสับสน
ลู่เฉินจ้องไปที่มันและพูดว่า “เป็นเรื่องยากที่หุ่นเชิดจะฟื้นความทรงจำได้ เพราะทันทีที่กลายเป็นหุ่นเชิด ความทรงจำก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว”
“ว่าอย่างไรนะ?!”
ชายหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวเสริมว่า “ทว่าหากเจ้ามีพลังที่แข็งแกร่งและวัตถุดิบล้ำค่ามากมาย เจ้าก็สามารถลองได้”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าช่วยข้าฟื้นความทรงจำได้หรือไม่?”
“ยามนี้ไม่เหมาะสม”
“ไม่เหมาะสม?”
ลู่เฉินยิ้ม “ข้าจะไปพระราชวังสินธุเหมันต์ หากถึงยามที่ต้องการ ข้าจะเรียกเจ้าให้ออกมานำทาง”
“นะ แน่นอน” กระจกพยักหน้ารัว
จากนั้นชายหนุ่มก็ดึงจิตสัมผัสออกจากกู่ฉินแล้วขมวดคิ้ว “พระราชวังสินธุเหมันต์เป็นสถานที่แบบไหนกัน?”
หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ลู่เฉินวางแผนที่จะออกจากยุทธภพนี้ก่อน จากนั้นค่อยตรงไปที่พระราชวังสินธุเหมันต์ เพื่อดูว่าพระราชวังแห่งนั้นเป็นอย่างไรกันแน่
ดังนั้นชายหนุ่มจึงใช้ค่ายกลทำลายพื้นที่โดยรอบในเวลาอันสั้น
จากนั้นลู่เฉินก็เดินออกจากกำแพง และกลับไปที่ทางเดินก่อนหน้าอีกครั้ง สุดท้ายจึงเห็นกะโหลกแกะ
ยามนี้เสียงยั่วยุของนักบุญหญิงพลันดังมาจากกระโหลกแกะ “พ่อหนุ่ม ข้าอยู่ในวังนี้ แต่น่าเสียดายที่เจ้าหาข้าไม่เจอ!”
“อ้าว? ยังอยู่ในพระราชวังนี้หรือ?”
“แน่นอน!” นักบุญหญิงพูดอย่างลึกลับ
“เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะหาเจ้าไม่เจอหรอกนะ?”
“ถ้าเจ้ากล้าก็มา แต่ข้าเกรงว่าเจ้า
