อออกไปวางบนหัวแกะ จากนั้นก็ได้ยินเสียงแกะร้อง
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว จิตสัมผัสของเขาก็แทรกซึมเข้าไปข้างใน แต่ไม่พบสิ่งใดอยู่ข้างใน
“ไม่มีอันใด? แล้วเสียงนี้มาจากที่ใด?” ลู่เฉินสงสัย
ทันใดนั้นฉีฉีน้อยก็ตะโกนว่า “ท่านพี่! ดูสิ มีร่างหนึ่งอยู่ที่นั่น!”
ลู่เฉินมองกำแพงที่ฉีฉีน้อยชี้ และพบว่ามีร่างหนึ่งอยู่ตรงนั้น
เงาร่างนั้นแต่งตัวเหมือนกับหุ่นเชิดในตอนแรก แต่ใบหน้าไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าอีกแล้ว!”
“ชื่อของเจ้าคือขลุ่ยสินะ?” ลู่เฉินรู้ว่าเขาต้องการรู้ความลับในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่ถามผู้หญิงคนนั้น
“ใช่แล้วอย่างไร? ไม่ใช่แล้วอย่างไร?” สตรีคนนั้นพูดอย่างเย็นชา
“ดูเหมือนว่าข้าต้องไปที่กำแพงนี้และเล่นกับเจ้าเสียแล้ว”
“เล่น? ข้ากลัวว่าหลังจากที่เจ้าเข้ามาแล้ว เจ้าจะออกไปไม่ได้อีก” หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจ
ลู่เฉินยิ้ม “คนที่คิดจะกักข้า ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน”
“ถือดีนัก” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยอย่างเหยียดหยาม
หลังจากที่ลู่เฉินปล่อยให้ฉีฉีน้อยเข้าไปใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ เขาก็วิ่งเข้าไปในกำแพงนั้น และภายในกำแพงก็คือโลกอีกใบหนึ่ง
เพราะที่นี่ไม่มีหิมะ ไม่มีไอเย็นเยียบ มีแต่เสียงนกร้องและดอกไม้หอม ๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีกระบี่บินจำนวนนับไม่ถ้วนที่บินอยู่รอบ ๆ ที่นี่
ส่วนสตรีผู้นั้น นางยืนอยู่บนกระบี่บินขนาดใหญ่ และมองลงมาที่ลู่เฉิน “หากเจ้ากล้าก็เข้ามา”
ลู่เฉินมองไปบนท้
