บทที่ 557 อัญเชิญสิ่งที่น่ากลัวออกมา!
เมื่อมองแวบแรก แกะเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นแกะธรรมดา
แต่เมื่อพวกแกะเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ดวงตาแต่ละคู่ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง จากนั้นร่างกายของพวกมันก็ใหญ่ขึ้น และเสียงที่พวกมันเปล่งออกมาก็เสียดแก้วหู
ลู่เฉินสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของเขาทันที ราวกับว่าเขาถูกโจมตีโดยบางสิ่งบางอย่าง
แต่โชคดีที่ดวงวิญญาณของลู่เฉินนั้นแข็งแกร่งมาก มิฉะนั้นเขาคงตายไปแล้ว
สตรีที่อยู่บนกระบี่กลางอากาศดูงงงวย “เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใดเลย?”
“เหตุใดข้าต้องเป็นอันใด?” ชายหนุ่มยิ้ม แล้วปล่อยกลิ่นอายของ ‘เม็ดยาอสูร’ ออกมา
ครู่ต่อมาลู่เฉินที่เป็นเหมือน ‘ราชาอสูร’ ก็แผ่กลิ่นอายออกมา แกะเหล่านั้นก็ ‘กระจายตัวออก’ ทันที
สตรีคนนั้นตกใจและยังคงสั่นกระดิ่ง แต่แกะเหล่านั้นก็หายไปหมดแล้ว
ชายหนุ่มมองสตรีที่อยู่บนกระบี่ด้วยรอยยิ้ม “ถึงเวลาที่จะคุยกันดี ๆ หรือยัง?”
“เจ้าและข้ามีเรื่องอันใดต้องคุยกัน?” สตรีนางนั้นแค่นเสียงออกมา
ลู่เฉินถามด้วยความสงสัย “ข้าไม่มีเรื่องข้องใจกับเจ้า เหตุใดเจ้าถึงขายชีวิตให้กับนักบุญหญิงเพื่อจัดการกับข้า?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สตรีคนนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “เหตุใดข้าต้องบอกเจ้า?”
“ก็ได้ เช่นนั้นก็บอกมาว่าเจ้าและเซียนขลุ่ยมีความสัมพันธ์อันใดกันแน่?”
“ข้าไม่รู้ว่าเซียนขลุ่ยคือใคร แล้วเหตุใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย?”
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าสตรีคนนี้ไม่รู้จริง ๆ หรือว่าแกล้งทำเ
