ปส่งเดช เพราะเมื่อเข้าไปแล้วก็ยากที่จะออกมา”
“โอ้?” ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจ
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง วานรขาวก็พูดว่า “แต่นักบุญหญิงดูเหมือนจะรู้ความลับเกี่ยวกับมหาสมุทรหิมะมากกว่า”
“อย่างไร?”
“ครั้งที่แล้วนักบุญหญิงกลับมาจากทางใต้และพาสตรีสองคนมาด้วย นางคนหนึ่งถูกมอบให้ข้าเพื่อให้ข้ามอบกายเนื้อให้นาง ส่วนสตรีอีกคนถูกส่งไปที่มหาสมุทรหิมะ”
“พวกนางหน้าตาเช่นไร?” ลู่เฉินถามอย่างสงสัย
หลังจากวานรขาวอธิบายอย่างละเอียดแล้ว สิ่งที่ลู่เฉินมั่นใจได้ว่าสตรีคนหนึ่งคือเถียนอวิ๋นเมิ่งและสตรีอีกคนคือ ‘หุ่นเชิด’ ก็คือสตรีที่ลอกเลียนแบบมาจาก ‘ไข่มุกสวรรค์’
เถียนอวิ๋นเมิ่งไม่มีกายเนื้อ วานรขาวจึงเลือกกายเนื้อให้นางตามคำสั่งของนักบุญหญิง
ส่วนสตรีอีกคนที่เป็น ‘หุ่นเชิด’ นั้นถูกส่งไปยังมหาสมุทรหิมะ
หลังจากลู่เฉินฟังจบก็มองไปที่วานรขาวและถามว่า “แล้วคนที่ถูกส่งไปที่มหาสมุทรหิมะชื่ออันใด? และเจ้ารู้จักนางมากแค่ไหน?”
“เรื่องนี้ นักบุญหญิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดมากนัก แต่ทุกครั้งที่เรียกนาง จะเรียกด้วยคำคำเดียว”
“พูดมา”
“ขลุ่ย” วานรขาวพูดโดยไม่ปิดบัง
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “สตรีผู้นี้ไม่ใช่เซียนขลุ่ย แต่เหตุใดจึงเรียกนางว่าขลุ่ย?”
ขณะที่ลู่เฉินกำลังขบคิด วานรขาวก็พูดว่า “นายท่าน ถ้าท่านอยากไปจากที่นี่ ให้ยืนข้าง ๆ แผ่นศิลานี้อย่าวิ่งไปมา แล้วท่านจะออกจากที่นี่ไปที่พระราชพระราชวังเหมันต์ได้ภายในไม่กี่วัน หรือไม่ก็ไม่กี่เ
