บทที่ 554 แค่พริบตาก็เปลี่ยนไปแล้ว!
เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าได้ยินคำถามของลู่เฉิน เจ้าตัวก็ถึงกับโกรธจัด “ข้าจะไม่บอกเจ้า!”
“โอ้ ไม่บอกข้า?”
“หุบปาก!”
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้เจ้าก็ออกจากที่นี่ไม่ได้แล้ว!” ชายหนุ่มจ้องไปที่ราชาหมาป่าเฒ่า
ราชาหมาป่าเฒ่าพูดว่า “ข้าเข้ามาได้ก็ต้องออกไปได้!”
“โอ้? เช่นนั้นก็ลองดูสิ!” ชายหนุ่มมองมันด้วยรอยยิ้ม
ราชาหมาป่าเฒ่าไม่สนใจจะลอง เพียงแต่พูดว่า “กำจัดเจ้าก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”
ราชาหมาป่าเฒ่ารวมพลังอีกครั้ง แต่ลู่เฉินยืนอยู่ที่นั่นและยังคงไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ราชาหมาป่าเฒ่าไม่อยากจะเชื่อ จึงได้เพิ่มความพยายามด้วยวิธีต่าง ๆ แต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเช่นเดิม ส่วนลู่เฉินก็จ้องมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้ราชาหมาป่าเฒ่าเริ่มกระวนกระวายเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงหยุดโจมตีและพูดว่า “รอข้าออกไปจากที่นี่เสียก่อนเถิด แล้วข้าจะหาวิธีใหม่มาฆ่าเจ้า”
หลังจากที่ราชาหมาป่าเฒ่าพูดจบ เขาก็คิดจะจากไป
แต่สิ่งที่ราชาหมาป่าเฒ่าคาดไม่ถึงก็คือเมื่อเขาบินออกไป เขากลับพบว่าเขาไม่สามารถบินออกไปได้แล้ว
“แปลกจัง เหตุใดจึงไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้?” ราชาหมาป่าเฒ่าพึมพำอย่างสงสัยขณะบินไป
เสียงของลู่เฉินหัวเราะในความว่างเปล่าที่มืดมิด “เมื่อครู่ข้าบอกให้เจ้าเดินดู แต่เจ้าไม่ฟัง”
เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าได้ยินคำพูดของลู่เฉิน ตอนแรกเขาก็รู้สึกว่างเปล่าเล็กน้อย แต่ในฐานะผู้ที่แข็งแกร่งเมื่อหนึ่งแสนปีที่แล้ว เขาจึ
