งสงบลงอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ข้าเคยเห็นโลกมามากแล้ว!”
“โอ้ เจ้าเคยเห็นโลกมามากแล้ว?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงดื้อรั้น ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“แน่นอน!” หลังจากสิ้นเสียงของราชาหมาป่าเฒ่า มันก็เริ่มหดเล็กลงและหายไปในที่สุด
ลู่เฉินส่ายหัวอย่างจนปัญญาและพูดว่า “ข้าจะบอกให้นะตาเฒ่า ที่นี่คือโลกของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าซ่อนตัว แล้วข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ที่ไหนหรือ?”
ราชาหมาป่าเฒ่าคิดเช่นนั้น จึงซ่อนตัวอยู่ในความมืดพลางพึมพำกับตัวเอง “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะหาข้าเจอ!”
ในยามนี้ฟ้าร้องดังลั่นและสายฟ้าก็ฟาดไปทั่ว พวกมันฟาดลงมาที่ราชาหมาป่าเฒ่า
เปรี้ยง!
หลังจากที่ราชาหมาป่าเฒ่าถูกโจมตี เขาก็กรีดร้องทันที
ครู่ต่อมา ราชาหมาป่าเฒ่าก็ปรากฏตัวขึ้น จ้องมองไปที่ลู่เฉินและพูดด้วยความโกรธว่า “เจ้า เจ้ามันสัตว์ประหลาด!”
“เพิ่งรู้หรือ?!” ลู่เฉินมองไปที่ราชาหมาป่าเฒ่าด้วยรอยยิ้ม
ราชาหมาป่าเฒ่าตื่นตระหนก “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าทำอันใดข้าไม่ได้!”
“โอ้ จริงเหรอ?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม กำแพงวิญญาณรอบ ๆ ก็ค่อย ๆ หดตัวลง
ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างมาขัดขวางสภาพแวดล้อมของเขา เขาเริ่มกังวลและเอ่ยถามซ้ำว่า “เจ้ากำลังทำอันใดอยู่?”
“สัมผัสประสบการณ์ด้วยตัวเจ้าเอง!”
คำพูดของชายหนุ่มสร้างแรงกดดันให้กับราชาหมาป่าเฒ่ามากยิ่งขึ้น และเมื่อเขาแตะกำแพงวิญญาณเหล่านั้น เขาก็ยังไม่สามารถออกไปได้
แต่
