บทที่ 553 ลาก่อนราชาหมาป่าเฒ่า ครั้งนี้จะไม่โชคดีแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นบอกข้าสิ เหตุใดข้าถึงมายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าในตอนนี้?” ชายหนุ่มถามกลับหลังจากเห็นว่าวานรขาวไม่ยอมรับความจริง
คำพูดของลู่เฉินกระทบใจวานรขาวอย่างหนัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพูดออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ “นี่ มันเป็นไปได้อย่างไร?”
“จริงใจหน่อย แล้วเจ้าจะหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดได้” คำพูดของลู่เฉินทำให้วานรขาวตกใจกลัว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้กุ่ยเจี๋ยก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่อวานรขาวจ้องมองมัน เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะหนี กอปรกับการบริกรรมคาถาปราบภูตผีของลู่เฉินที่พัวพันอยู่ ทำให้เขาไม่สามารถซ่อนตัวได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่พูดด้วยความหวั่นใจว่า “เจ้า เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
ชายหนุ่มไม่พูด แต่เดินไปรอบ ๆ แทน
วานรขาวรู้สึกกระวนกระวาย “เจ้าควรพูดสิ่งใดมาสักอย่าง!”
แต่ชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉย เพียงแค่เดินไปรอบ ๆ จนทำให้วานรขาวตกใจกลัวยิ่งกว่าเดิม
ไม่นานหลังจากนั้นลู่เฉินก็กลับมาที่เดิมอีกครั้งและยืนอยู่ตรงหน้าวานรขาวด้วยรอยยิ้ม “เพื่อเป็นการป้องกัน ข้าได้เสริมพลังที่ปราการวิญญาณรอบ ๆ ห้วงจิตสำนึกของเจ้าแล้ว ดังนั้นเจ้าจึงไม่สามารถหลบหนีได้”
วานรขาวไม่รู้ว่าปราการวิญญาณคือสิ่งใด แต่เขาพบว่าห้วงจิตสำนึกของเขาดูเหมือนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้ว ดังนั้นจึงยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น “เจ้าคิดจะทำอันใด?”
“ไม่ต้องห่วง มาเลย!” ลู่เฉินมาอยู่ตรงหน้าเขา
