จิตวิญญาณทั้งหมดของวานรขาวที่ถูกพัวพันสั่นสะท้าน
ชายหนุ่มปล่อยมือหนึ่งออกไป จู่ ๆ วานรขาวก็รู้สึกได้ทั้งตัวราวกับว่าถูกบางอย่างรุกราน
จนกระทั่งชายหนุ่มชักมือกลับ คาถาสยบภูตผีรอบตัวเขาก็พลันหายไป
วานรขาวคิดว่าเขาสามารถหลบหนีได้ ดังนั้นเขาจึงคิดจะจากไป
แต่อีกฝ่ายกลับยกยิ้ม “กลับมา!”
จู่ ๆ วานรขาวก็พบว่าเงาวิญญาณของเขาอยู่เหนือการควบคุม และวิญญาณทั้งหมดก็ไปอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน
“เจ้าทำอันใดข้า?!” เมื่อเห็นว่ามันไม่อยู่ในการควบคุม วานรขาวก็คำรามอย่างร้อนใจ
ลู่เฉินจึงอธิบายเรื่องตราประทับภูต และวานรขาวก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนี้
“เอาล่ะ ตอบคำถามข้ามาเดี๋ยวนี้”
เห็นได้ชัดว่าวานรขาวกลัวความตาย จึงถามอย่างกระวนกระวายว่า “เจ้าอยากรู้อันใด?”
“ร่างจริงของนักบุญหญิงอยู่ที่ไหน! และม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเหมันต์สงัดของเจ้าอยู่ที่ใด?” ลู่เฉินถาม
วานรขาวเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก “ร่างจริง ข้าไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ใด ส่วนม้วนตำราศักดิ์สิทธิ์ ข้าเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้”
“ไม่อยากบอก? หรือไม่รู้อันใดเลยจริง ๆ?”
“ข้า ข้าไม่รู้จริง ๆ” วานรขาวยืนยันชัดเจน
ลู่เฉินไม่อยากจะเชื่อ จึงจ้องไปที่วานรขาวเขม็ง “ถ้าเจ้าตอบตามตรง ข้าจะไม่ขโมยความทรงจำของเจ้าไป”
เมื่อได้ยินเรื่องการขโมยความทรงจำ วานรขาวพลันส่ายหัวอย่างลนลาน “ข้า ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
“โอ้? งั้นหรือ?”
“ข้า ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
“แล้วเจ้ารู้อันใด?”
คำพูดของลู่เฉินทำ
