นมาบ้าง
ดังนั้นแมลงของลู่เฉินจึงถูกปล่อยออกมา
เห็นเพียงจักจั่นอัสนีโจมตีด้วยสายฟ้า จากนั้นตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็ฟาดเขาอีกสองสามครั้ง สุดท้ายก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ตอบสนอง เขาก็ถูกลู่เฉินโยนเข้าไปในภูเขาซากศพ
ภายในภูเขาซากศพ ปราณซากศพเหล่านั้นบุกรุกเข้าไปในร่างกายของวานรขาว ทำให้เขาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสพูดอย่างร้อนใจว่า “ปล่อยข้าออกไป!”
ชายหนุ่มไม่ได้พูดสิ่งใด แต่กลายเป็นเงาวิญญาณสายฟ้า และถือโอกาสที่อีกฝ่ายอ่อนแอพุ่งเข้าไปในร่างของอีกฝ่าย วานรขาวตกใจและรีบนั่งขัดสมาธิลงเพื่อปกป้องห้วงจิตสำนึกของตน และพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อจะหยุดลู่เฉิน
แต่ชายหนุ่มได้เข้ามาแล้ว และยืนอยู่ตรงกลางห้วงจิตสำนึกของอีกฝ่าย ชายหนุ่มจ้องมองวานรขาวที่กำลังหวาดกลัว
วานรขาวกล่าวอย่างตะกุกตะกักว่า “นักบุญหญิง มะ ไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”
“นางดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย!” ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชา
“เป็นไปไม่ได้! นักบุญหญิงแข็งแกร่งมาก เจ้าทำร้ายนางไม่ได้แน่อน!” วานรขาวเอ่ยด้วยความเชื่อมั่น
