่อนจะสบถออกมา “เจ้า! ไอ้คนสารเลว! อยากใช้ข้านักไม่ใช่หรือ?”
“ถ้าหากสามารถใช้เจ้าดึงดูดวิญญาณของนักบุญหญิงผู้นั้นเข้ามาสักครั้ง เช่นนั้นคงจะรู้สึกดีมาก” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
เสวี่ยจิ่วพลันบันดาลโทสะออกมา “เจ้าฝันไปเถิด!”
ลู่เฉินเพียงยิ้มแต่ไม่พูดคำใดออกมา เสวี่ยจิ่วจึงได้แต่ก่นด่าต่อไป
ขณะนั้นเอง วานรขาวที่รออยู่ด้านนอกนั้น เมื่อมองเวลาแล้วจึงมีสีหน้าแปลกใจ “นักบุญหญิง เหตุใดนายท่านจิ่วผู้นั้นจึงเข้าไปนานเพียงนี้ จนป่านนี้ยังไม่ออกมา?”
“คาดว่าพื้นที่จิตของเจ้าหนุ่มผู้นั้นจะค่อนข้างพิเศษ ดังนั้นเสวี่ยจิ่วอาจจะต้องใช้เวลาในการหาวิญญาณของเขา” นักบุญหญิงพูดในสิ่งที่ตนคิด
วานรขาวจึงขานรับ “เจ้าหนุ่มผู้นี้นับว่าแข็งแกร่งมากนัก สามารถทำให้นายท่านจิ่วใช้เวลาในการตามหาวิญญาณเขามากเช่นนี้ได้”
นักบุญหญิงเผยยิ้มเย็นชา “หลังจากนี้ ข้าจะต้องคอยดูวิญญาณของเจ้าหนุ่มผู้นี้ให้ดีว่าแท้จริงแล้วเป็นเช่นไรกัน!”
