บทที่ 548 ยืมพลังของ ‘เม็ดยาหมื่นแมลง’ มาต้านทานเคล็ดวิชาระเบิดแมลงไฟเพลิง!
แขนและขาของซูเฟยมีขนาดใหญ่มากขึ้นและนอนราบอยู่บนพื้น บนลำตัวมีขางอกออกมามากมาย ดูราวกับแมงมุมตัวใหญ่ตัวหนึ่ง
บนร่างของผู้เฒ่าเสียมีมือปรากฏออกมาจำนวนมาก และมือเหล่านี้เป็นโครงกระดูกทั้งหมด ดูแล้วแปลกประหลาดนัก
“นี่ตัวประหลาดอันใดกัน?” ฟาเทียนสูดหายใจเข้าเต็มปอด
ฉีฉีน้อยเห็นแล้วรู้สึกงุนงงขึ้นมา “นี่คือคน หรือว่าอสูร?”
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เงาสีเขาของเสวี่ยจิ่วที่อยู่บนกำแพงยิ้มหยันพลางพูดขึ้นว่า “เก่งหรือไม่?”
“เจ้าวางไข่แมลงบางอย่างไว้ในร่างกายของพวกเขา” เพียงแวบเดียวชายหนุ่มก็สามารถดูออก
เสวี่ยจิ่วหัวเราะขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้านี่นับว่าเก่งกาจนัก แม้แต่สิ่งนี้ก็ยังรู้!”
“แต่ไข่แมลงชนิดนี้แว้งกัดพวกเขาได้ง่ายมาก ทำให้พวกเขากลายเป็นคนที่ไม่ใช่คน และเป็นแมลงที่ไม่ใช่แมลง” ลู่เฉินกล่าว
เสวี่ยจิ่วกลับยิ้มประหลาดและพูดด้วยความพึงพอใจว่า “ข้าก็ต้องการให้พวกเขาเป็นคนที่ไม่ใช่คน แมลงก็ไม่ใช่แมลง เพื่อที่จะสามารถระเบิดพลังที่แข็งแกร่งออกมาได้”
“เช่นนั้น เจ้าอาจจะผิดหวังเสียแล้ว” ลู่เฉินมองเสวี่ยจิ่วด้วยรอยยิ้ม
“ผิดหวัง? เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้หรือไม่ มนุษย์แมลงทั้งสองที่ข้าเลี้ยงมานั้นแข็งแกร่งเพียงใด?” เมื่อเสวี่ยจิ่วเห็นว่าชายหนุ่มนั้นกล้าพูดจาดูถูกตน เขากลับเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา
ลู่เฉินม
