บทที่ 546 เสวี่ยจื่อเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน
ซูเฟยและเตาอีมิ่งยังไม่ทันได้ตอบโต้ใด ๆ ก็ได้เห็นแสงสีน้ำเงินสว่างขึ้นมาบนร่างของผู้เฒ่าเสีย จากนั้นบาดแผลทั่วร่างกายจึงดีขึ้นทันที
นั่นทำให้ผู้เฒ่าเสียดีใจมาก เขาหันไปเอ่ยถามคนในมุมมืดว่า “เม็ดยาของเจ้าคือเม็ดยาอันใดกัน?”
“เม็ดยาของข้านี้ เป็นสิ่งหนึ่งที่สามารถทำให้ร่างกายฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว และยิ่งใช้ในปริมาณมากบาดแผลก็จะดีขึ้นรวดเร็วขึ้นไปอีก และยังสามารถช่วยเพิ่มพลังได้” น้ำเสียงนั้นร่าเริงราวกับว่ามีรอยยิ้มแฝงออกมา
ผู้เฒ่าเสียดีใจเป็นอย่างมาก ทั้งยังพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “มอบมันให้ข้า!”
“ข้ามอบให้!” บนท้องฟ้าจึงปรากฏเม็ดยาสีฟ้าออกมาเป็นจำนวนมาก
ผู้เฒ่าเสียจึงค่อย ๆ นำเม็ดยามาทีละเม็ด แล้วกินเข้าไป
ซูเฟยและเตาอีมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ นั้น แสดงสีหน้าอิจฉาออกมา โดยเฉพาะเมื่อเห็นอาการบาดเจ็บของผู้เฒ่าเสียดีขึ้น มวลพลังบนร่างกายพุ่งสูงขึ้นราวกับจะผ่านขั้นแปลงเซียนไปแล้วและแข็งแกร่งขึ้น
ผู้เฒ่าเสียตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
ขณะนั้นเอง น้ำเสียงนั้นจึงเอ่ยถามเตาอีมิ่งและซูเฟย “พวกท่านทั้งสองล่ะ? จำเป็นหรือไม่?”
ซูเฟยตอบกลับด้วยความตื่นเต้น “ข้า ข้าได้ด้วยหรือ?”
เตาอีมิ่งไม่ทันได้คิดอะไร แต่พยักหน้ารับในทันที “ข้าต้องการ!”
“ข้ามีเม็ดยาชนิดนี้เป็นจำนวนมาก หากพวกท่านต้องการก็จงนำไปเถิด!” เมื่อเสียงนั้นพูดจบ เม็ดยาสีฟ้ากองโตจึงลอยขึ้นมาจากตรงนั้น คนเหล่า
