ความโกรธแค้น “ข้า ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”
“พวกเจ้าหรือ?” ลู่เฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
และในขณะนั้นเองก็มีเงาสีขาวสว่างขึ้นมา ทุกคนรู้สึกได้ถึงลมกระโชกแรง จนทำให้พวกเขากะพริบตาโดยไม่ได้ตั้งใจ และขณะนั้นเองที่ผู้เฒ่าเสียและซูเฟยได้หายตัวไปเสียแล้ว
“คนล่ะ?” ทุกคนตกตะลึงขึ้นมา
ฟาเทียนรีบวิ่งไปด้านข้างลู่เฉิน “ผู้อาวุโส เมื่อครู่นั่น?…”
“เป็นคนเดียวกับที่ช่วยวานรขาวก่อนหน้านี้!”
ฟาเทียนจึงตกตะลึง “เช่นนั้น เขาคงจะน่ากลัวมาก?”
“น่ากลัวก็จริง แต่เพียงแค่หาจุดอ่อนของอีกฝ่ายพบ ก็จะสามารถจัดการเขาได้” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย แต่กลับรู้สึกแปลกใจ ในเมื่ออีกฝ่ายแข็งแกร่งเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่ลงมือกับตนโดยตรง
สำหรับคำถามนี้ ฟาเทียนก็อยากรู้เช่นกัน
แต่ตอนนี้ไม่มีผู้ใดสามารถอธิบายให้ทั้งสองคนได้ ดังนั้นลู่เฉินจึงมองไปยังผู้คนรอบ ๆ คนเหล่านั้นต่างก็ซ่อนตัวอยู่ตามจุดต่าง ๆ ไม่ได้ขัดขวางเส้นทางใด ๆ เหมือนเมื่อครู่
โดยเฉพาะเตาอีมิ่งผู้นั้นที่หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งพลางพูดก่นด่า “สมควรตายซะ!”
ลู่เฉินมองไปยังราชาหมาป่าเหมันต์สงัด “นำทางไปเถิด”
“ขอรับ” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจึงรีบนำทางไปทันที
…
ขณะที่เตาอีมิ่งรู้สึกแปลกใจว่าพวกเขาคิดจะไปที่ใดอยู่นั้น ก็มีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง “อยากฆ่าเขาหรือไม่?”
เตาอีมิ่งตกใจจนหันหลังไปมอง จึงได้เห็นวานรขาวเข้าพอดี เขาจึงพูดขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “เจ้าคือ?”
“สามารถทำ
