นอ้าปากค้าง
บางคนยังแปลกใจ “คงไม่ใช่กระบี่อันดับหนึ่งแห่งหอรักษาสัตว์ใช่หรือไม่?”
“ใช่ คือสิ่งนั้น มันเป็นกระบี่ที่แหลมคมมาก!”
“แหลมคมเพียงใดกัน?”
“ว่ากันว่า สามารถทำให้กระดูกของอสูรศักดิ์สิทธิ์แตกกระจายได้อย่างรวดเร็ว” มีคนอธิบายออกมา
ทุกคนนิ่งอึ้งไปด้วยความตกตะลึง เพราะกระดูกของอสูรศักดิ์สิทธิ์นั้นนับว่าแข็งแกร่งไม่มีสิ่งใดเทียบได้ ถึงแม้จะเป็นสมบัติวิญญาณที่มีความแหลมคมมาก แต่ก็ยากที่จะทำให้แตกกระจายแต่ตอนนี้มีคนพูดว่ากระบี่เล่มนี้สามารถทำได้ นั่นจึงทำให้ทุกคนรู้สึกว่ามันน่ากลัวเกินไป
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้น แต่กลับจ้องมองไปยังผู้เฒ่าเสีย “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะนำกระบี่เล่มนี้ของเจ้ามาหรือ?”
ผู้เฒ่าเสียเผยรอยยิ้มประหลาด “ตะเกียงไฟ เจ้าอาจจะสามารถนำไปได้ แต่กระบี่เล่มนี้ อย่างไรเจ้าก็นำไปไม่ได้”
“โอ้? มั่นใจเพียงนั้นเชียวหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“แน่นอน กระบี่เล่มนี้ไม่ใช่กระบี่ธรรมดาและไม่ใช่สมบัติวิญญาณทั่วไป และยิ่งไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคิดจะควบคุมแล้วจะควบคุมมันได้!” ผู้เฒ่าเสียพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เมื่อลู่เฉินได้ฟังก็อดแปลกใจไม่ได้ เขาจึงคิดอยากจะลองดูเสียหน่อยและพบว่าสมบัติวิญญาณนี้แตกต่างออกไปเล็กน้อยจริง ๆ
