บทที่ 542 ข้าประมาทเกินไปที่ใช้เพียงกระบี่เล่มเดียว!
ลู่เฉินรู้ว่าปัญหาในตอนนี้มีเพียงแค่หาอวิ๋นซวนซวนและร่างที่แท้จริงของหัวหน้าค่ายให้พบ จึงจะสามารถบีบให้พูดออกมาว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ดังนั้นเมื่อลู่เฉินครุ่นคิดเสร็จก็มองไปยังฟาเทียนและฉีฉีน้อย “วิธีเดียวที่จะรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น มีเพียงตามหาจอมมารหญิงผู้นั้นหรือหาร่างที่แท้จริงของหัวหน้าค่ายก็จะรู้ได้”
“เช่นนั้น ศิษย์พี่หญิงผู้นั้นจะไปที่ใดกัน?” ฉีฉีน้อยแปลกใจ
ฟาเทียนก็อยากรู้เช่นกัน
ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ “กลิ่นอายของนาง เมื่อมาด้านนอกก็จางลงไปแล้ว ดังนั้นหากคิดจะตามหานั้นค่อนข้างยาก”
“เช่นนั้นควรทำอย่างไร?” ฉีฉีน้อยรู้สึกกังวลใจขึ้นมา
ฟาเทียนก็อยากรู้เช่นกัน ลู่เฉินจึงพูดขึ้นว่า “ข้าจะให้คนของจวนเหมันต์อุดรช่วยตามหา ถ้าหากมีความคืบหน้า พวกเขาก็จะรายงานข้า!”
ฟาเทียนและฉีฉีน้อยพยักหน้า ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง และจัดการกับอารมณ์ของตนก่อนจะพูดขึ้นมา “ไปกัน ไปทางตอนเหนือ!”
หลังจากนั้น ทั้งสองจึงเดินตามชายหนุ่มออกไปจากที่นี่
…
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ลู่เฉินได้นำแผนที่ออกมาและมองไปยังด้านหน้า “ด้านหน้ามีภูเขาที่ดูเหมือนฝ่ามือห้าลูก”
“เช่นนั้น พวกเราจะไปยังภูเขาห้าลูกนั่นหรือไม่?” ฟาเทียนเอ่ยถาม
“ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดได้รออยู่ที่นั่นแล้ว” ลู่เฉินเห็นว่ามาถึงที่นี่แล้ว จึงคิดจะไปยังพระราชวังเหมันต์ที่อยู่ใต้สำนักเหมันต์สงัดเสียก่อน
ฟา
