เทียนเข้าใจแผนการของชายหนุ่ม ดังนั้นจึงไม่ได้ถามอะไรมากนัก เขาทำเพียงแค่เดินไปด้วยกัน ฉีฉีน้อยนั้นรู้สึกสงสัยว่าราชาหมาป่าเหมันต์สงัดคือสิ่งใดกัน จึงขอให้ฟาเทียนอธิบายให้ฟัง
ฟาเทียนจึงค่อย ๆ อธิบายออกมา
…
ขณะนั้นเอง ภายในพระราชวังเหมันต์ วานรขาวยืนอยู่ด้านหน้ารูปปั้นน้ำแข็ง พลางพูดขึ้นมาด้วยความเคารพว่า “นักบุญหญิง เจ้าหนุ่มผู้นั้นได้เดินทางไปยังภูเขาหิมะทั้งห้าแล้ว”
“ไปถึงภูเขาหิมะทั้งห้าเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?” นักบุญหญิงรู้สึกคาดไม่ถึงเล็กน้อย
“หลังจากนี้ ควรทำเช่นไรหรือ?”
“จวนเหมันต์อุดร นอกจากคนของพันธมิตรกำจัดมารแล้วก็ไม่มีผู้ใดขัดขวางเขาได้ ดูเหมือนว่าเราอาจจะต้องแสดงความแข็งแกร่งให้เขาดูเสียหน่อยแล้ว” นักบุญหญิงครุ่นคิด
“นักบุญหญิงหมายถึง?”
“ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจะต้องดึงดูดเขามาที่นี่เป็นแน่ เมื่อถึงเวลานั้นพวกเราก็จะได้พบเขาที่นี่”
วานรขาวเอ่ยด้วยความกังวลขึ้นมา “แต่เจ้าหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา และข้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”
“วางใจเถิด ข้าได้เตรียมคู่ต่อสู้ไว้ให้เขาไว้จำนวนไม่น้อย ข้าจะไม่ทำให้เขาผิดหวังแน่นอน” นักบุญหญิงเผยรอยยิ้มเย็นชา
วานรขาวรู้สึกสงสัย “นักบุญหญิงหมายความว่า?”
“เจ้าไม่ต้องสนใจนัก เพียงแค่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาก็พอ ที่เหลือข้าจะมอบหน้าที่นั้นให้แก่เสวี่ยจิ่ว” เมื่อนักบุญหญิงพูดจบก็ไม่ได้พูดใด ๆ ต่ออีก
เมื่อวานรขาวได้ยินชื่อของเสวี่ยจิ่ว เขาจึงเข้าใ
