จทุกอย่างได้ในทันที จากนั้นจึงหมุนตัวและเดินออกไปจากที่นี่
….
เพียงไม่นานลู่เฉินและคนอื่น ๆ ก็มีถึงเชิงเขาของภูเขาหิมะทั้งห้าลูก ที่นี่นั้นราชาหมาป่าเหมันต์สงัดสัมผัสได้ถึงชายหนุ่ม ดังนั้นจึงรีบปีนออกมาจากพื้นหิมะทันที จากนั้นจึงมองไปยังลู่เฉินและพูดขึ้นมาด้วยความเคารพว่า “ลูกพี่”
“รู้หรือไม่ว่านักบุญหญิงซ่อนตัวอยู่ที่ใด?” ลู่เฉินเอ่ยถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง
“รู้!” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดขานรับ
“อืม นำทางไปที” เมื่อลู่เฉินพูดจบ จึงให้ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดนำทางไป
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดเป็นอสูร ดังนั้นเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงฉีฉีน้อยที่ไม่ธรรมดานั้น จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “ลูกพี่ นี่?”
“อสูรปีศาจห้าดาว!”
ครั้นราชาหมาป่าเหมันต์สงัดได้ยินถึงอสูรปีศาจแล้ว จึงตกใจขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินนำทางต่อไป
จนกระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดจึงหยุดเดินอยู่ด้านนอกเมืองขนาดเล็กแห่งหนึ่ง “คือที่นี่”
“ที่นี่?” ชายหนุ่มมองไปยังเมืองขนาดเล็กแห่งนี้ด้วยความแปลกใจ
ฟาเทียนก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน “เมืองเล็กเพียงนี้?”
ฉีฉีน้อยก็มีสีหน้าสงสัย
“กลางเมืองขนาดเล็กนี้ มีทางอยู่ทางหนึ่งที่เชื่อมไปยังพระราชวังเหมันต์นั่น ในตอนแรกนักบุญหญิงก็พาข้าเข้าไปยังพระราชวังเหมันต์จากเส้นทางนั้น” ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดอธิบาย
“เช่นนั้นนำทางไปเถิด” เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาใด ลู่เฉินจึงให้ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดนำทาง
